معنی
این واژه صفتی است که برای نشان دادن اولویت در زمان، مکان یا ردهبندی به کار میرود و به معنای آغازکننده یا پیشین است.
یعنی چه
نخستین یعنی عنصری که در یک توالی یا مجموعه، به عنوان نقطه شروع شناخته میشود و هیچ چیزی قبل از آن در آن دستهبندی قرار نگرفته است.
مترادف
واژگانی که به لحاظ مفهومی با نخستین در یک جایگاه قرار میگیرند و برای اشاره به تقدم استفاده میشوند.
متضاد
واژگانی که بیانگر انتهای یک فرایند یا آخرین عضو از یک مجموعه هستند.
هم خانواده
واژههایی که از ریشه پهلوی «نخست» مشتق شدهاند.
جمله سازی
در جدول
این واژه به دلیل طول ۶ حرفی، بسیار در جداول کلمات متقاطع برای اشاره به مترادف «اولین» به کار میرود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه بسته به کاربرد در متون رسمی یا عمومی تغییر میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل نخستین
واژه «نخستین» از ریشه اصیل ایرانی (پهلوی) برگرفته شده و به عنوان صفت عالی برای توصیف نقطه شروع یک توالی به کار میرود. این کلمه در ادبیات فارسی نماد آغاز، پیدایش و پیشگام بودن است و به دلیل ماهیتِ آغازین خود، در متون رسمی و روزمره جایگاه ویژهای دارد.
از نظر ساختاری، این واژه از ترکیب «نخست» با پسوند صفتساز «ـین» ساخته شده است. برخلاف تصور، این واژه ریشه عربی ندارد و یکی از کلمات خالص و کهن فارسی محسوب میشود که در طول زمان کاربرد خود را به عنوان دقیقترین معادل برای مفهوم «اول» حفظ کرده است.