یعنی چه
واژه «شکنندگان» اسم فاعل جمع است که در دو معنای اصلی کاربرد دارد: نخست به معنی کسانی که عهد، پیمان، روزه یا قانونی را نقض و باطل میکنند (مانند شکنندگانِ پیمان). دوم، در متون کهن فارسی مانند کتاب مرزباننامه، مجازاً به عنوان صفتی برای جانوران درنده که استخوان یا طعمه را میشکنند، به کار رفته است.
تلفظ
این واژه به صورت [šekanandegān] تلفظ میشود که شامل صامتها و مصوتهای کوتاه در زبان فارسی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه ۸ حرفی به عنوان پاسخ برای واژههایی نظیر پیمانشکنان، ناقضان عهد یا حیوانات درنده در متون کهن کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای معادلسازی این واژه در زبان انگلیسی، بسته به متن میتوان از Breakers (برای شکستن فیزیکی یا عمومی) و Violators (برای نقضکنندگان قانون و پیمان) استفاده کرد.
به فارسی
معادلهای فارسی و واژههای جایگزین آن شامل ناقضان، باطلکنندگان، مبطلات (در اصطلاح فقهی برای باطلکنندهها) و درندگان (در ادبیات کلاسیک) است. واژههای متضاد آن نیز وفاداران، حافظان و پایبندان هستند.
نماد چیست
کلمه «شکنندگان» یک واژه توصیفی و زبانی است و در فرهنگ، اسطورهشناسی یا ادبیات نمادین، مابازاء یا نماد اسطورهای و آیینی ویژهای برای آن ثبت نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل شکنندگان
واژه «شکنندگان» از ریشه اصیل فارسی و مصدر «شکستن» (در پارسی میانه: شکستن یا گسستن) مشتق شده است. این کلمه با ساختار اسم فاعل جمع، همخانواده کلماتی چون شکننده، شکست، شکن و شکنجه محسوب میشود و به طور عام به هر شخص یا عاملی که چیزی را متلاشی یا نقض کند اشاره دارد.
در ادبیات و متون کهن فارسی، این واژه کاربردی دوگانه داشته است؛ از یک سو در مفاهیم اخلاقی و اجتماعی به معنای پیمانشکنان و ناقضان عهد به کار رفته و از سوی دیگر در کتب کلاسیک مانند مرزباننامه، به عنوان استعاره و مجازی برای حیوانات درنده و شکاری که استخوان طعمه خود را میشکنند، استفاده شده است.
اگرچه خود این واژه فارسی در متن عربی قرآن وجود ندارد، اما معادلهای مفهومی آن مانند واژه «ناکتین» (پیمانشکنان) یا مشتقات فعل «نکثوا» بارها در آیات قرآنی برای نکوهش کسانی که عهد خود را زیر پا میگذارند، مطرح شده است.