معنی
واژهٔ «دگر» شکل کوتاهشده و مخفف «دیگر» است که در نظم و نثر فارسی کاربرد فراوان دارد. این کلمه برای اشاره به فرد یا چیز متفاوت (غیریت)، مابقی امور (سایر) و همچنین تکرار یک عمل (دوباره و مجدداً) به کار میرود.
یعنی چه
وقتی از «دگر» استفاده میشود، بسته به بافت متن میتواند به معنای «غیر از این»، «فرد یا شیء ثانی»، «آنگاه و سپس» یا «یک بار دیگر» باشد. این واژه یکی از پرکاربردترین ادوات پیوند و صفتهای مبهم در زبان ادبی است.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
این واژه از واژهٔ پهلوی «دیتَر» (dityar) یا «دَیتْیَ» مشتق شده که خود ریشه در زبان اوستایی به معنای «دوم» یا «دوباره» دارد. سیر تحول تاریخی این کلمه به صورت «دیتَر ← دیگر ← دگر» بوده است.
جمله سازی
به انگلیسی
جمعبندی و توضیح کامل دگر
واژهٔ «دگر» یکی از اصیلترین و پرکاربردترین واژگان زبان فارسی است که به عنوان شکل مخفف و ادبی «دیگر» شناخته میشود. این کلمه بار معنایی گستردهای دارد و در متون کهن و معاصر، هم به عنوان صفت و ضمیر برای اشاره به غیر و سایر اشیاء یا اشخاص به کار میرود و هم در نقش قید، معنای تکرار، دوباره و مجدداً را منتقل میکند.
از منظر ریشهشناختی، این لفظ حاصل تطور واژهٔ پهلوی «دیتَر» است که معنای اولیهٔ آن به مفهوم «دوم» بازمیگردد. در ادبیات فارسی، دگر و مشتقات آن نظیر دگرگونی و دگراندیش، غالباً نمادی از تحول، نوگرایی، تفاوت و تغییر وضعیت موجود به حالتی جدید هستند که پویایی کلام را بازتاب میدهند.