یعنی چه
خرشاد در لغتنامههای معتبر فارسی به معنای خورشید و آفتاب آمده است. این واژه صورتی کهن از کلمهٔ خورشید است. همچنین در تاریخ و شاهنامه فردوسی، نام پسر «خراد» (از سرداران بزرگ عهد خسروپرویز ساسانی) میباشد.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت خُرشاد (Khor-shād) یا خُروشاد تلفظ میشود و ریشه در گویشهای پهلوی و باستانی ایران دارد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژهٔ خرشاد به عنوان پاسخ برای راهنماهای «خورشید» یا «آفتاب» به کار میرود و یک کلمهٔ ۵ حرفی است.
به انگلیسی
معادل مستقیم این واژه در زبان انگلیسی کلمهٔ Sun به معنای ستارهٔ مرکزی منظومهٔ شمسی است.
به عربی
در زبان عربی، معادل دقیق و مستقیم واژهٔ خرشاد، کلمهٔ «شَمْس» است.
به فارسی
واژههای هممعنی و برگردانهای روان فارسی آن شامل خورشید، آفتاب، خور، خرشا، خورشاد و شید هستند. متضادهای آن نیز کلماتی چون ماه، شب، تاریکی و ظلمت میباشند.
نماد چیست
خرشاد (خورشید) در فرهنگ ایرانی نماد پاکی، روشنایی، حقیقت، گرمای زندگیبخش، عظمت و جاودانگی است و از دیرباز جایگاه والایی در اساطیر ایران داشته است.
جمعبندی و توضیح کامل خرشاد
واژهٔ «خرشاد» یکی از کلمات اصیل، کهن و زیبای زبان فارسی است که به عنوان صورتی دیگر از کلمهٔ «خورشید» شناخته میشود. این واژه از کلمهٔ اوستایی Hvar-xšaēta ریشه گرفته که در آن جزء اول به معنای آفتاب و جزء دوم به معنای درخشان است. خرشاد علاوه بر معنای طبیعی خود به عنوان چشمهٔ نور و آفتاب، در تاریخ و حماسههای ایرانی نظیر شاهنامه فردوسی به عنوان نامی اصیل برای مردان (پسر خراد، از سرداران ساسانی) به کار رفته است.
نکتهٔ جالب تاریخی دیگر این است که نام روستای معروف و نخبگانپرور «خُراشاد» در خراسان جنوبی نیز گویش و شکل دیگری از همین واژه در زبان پهلوی است که به معنای «محل طلوع خورشید» یا همان خاور زمین به کار میرفته است. این کلمه به دلیل اصالت و آهنگ زیبایش، گزینهای متمایز در ادبیات و نامگذاریهای سنتی ایرانی به شمار میرود.