یعنی چه
واژه فوری به معنای امری است که باید با سرعت، شتاب و بدون فاصله زمانی انجام پذیرد. این کلمه در نقش صفت نسبی یا قید برای توصیف موقعیتهای اضطراری، آنی و فوریالاجرا به کار میرود.
مترادف
این کلمات همگی بر انجام یک فعل یا رخ دادن یک پدیده در کوتاهترین زمان ممکن و بدون معطلی دلالت دارند.
متضاد
واژههایی که نشاندهنده طولانی شدن فرآیند زمان، انجام گامبهگام یا به تعویق افتادن یک امر هستند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه ثلاثی مجرد «فور» مشتق شدهاند و معنای مشترک آنها پیرامون شتاب و غلیان است.
ریشه
این واژه ساختاری ترکیبی دارد؛ از کلمه عربی «فَوْر» (به معنی جوشش، غلیان و شتاب) به همراه پسوند نسبت فارسی «ی» تشکیل شده است. ریشه این کلمه ۴ بار در قرآن کریم به معنی شتاب و هیجان یا غلیان به کار رفته است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمه فوری به عنوان یک پاسخ ۴ حرفی شناخته میشود و معادلهای آن نظیر عاجل یا آنی نیز کاربرد زیادی دارند.
به انگلیسی
بسته به میزان اهمیت و نوع کاربرد در زبان انگلیسی، از واژههای فوق برای رساندن مفهوم فوریت استفاده میشود.
به عربی
کلمات معادل در زبان عربی که در مکاتبات و گفتگوهای روزمره برای بیان شتاب و کارهای بدون تأخیر استفاده میشوند.
به فارسی
برگردانها و واژههای اصیل فارسی که میتوان به جای فوری استفاده کرد شامل بیدرنگ، زود، شتابان و دستبهنقد هستند.
جمعبندی و توضیح کامل فوری
واژه فوری یکی از کلیدیترین کلمات در زبان فارسی برای تبیین مفهوم ضیق وقت، اضطرار و اولویت بالا است. این کلمه که از ترکیب ریشه عربی و پسوند فارسی پدید آمده، به خوبی توانسته جای خود را در متون حقوقی، پزشکی، اداری و نگارش روزمره باز کند و به عنوان صفت یا قید، ضربآهنگ سریع یک اقدام را به مخاطب منتقل کند.
در دنیای معاصر، مفهوم فوریت با نمادهایی چون علائم هشداردهنده، چراغهای چشمکزن و وضعیتهای بحرانی گره خورده است. بررسی ریشهشناختی این واژه نشان میدهد که مفهوم اولیه آن با نوعی جوشش و حرکت ناگهانی همراه بوده که امروزه به شتاب زمانی و لزوم اقدام بیدرنگ تعبیر میشود.