یعنی چه
دار الرضاعه در لغت به معنای خانه شیردهی است و در اصطلاح تاریخی و حقوقی به مراکز و موسساتی اطلاق میشده که از نوزادان و کودکان خردسال، بهویژه کودکان بیسرپرست یا نیازمند، نگهداری میکردند و به آنها شیر میدادند.
تلفظ
این عبارت از دو واژه عربی «دار» (به معنی خانه) و «الرضاعه» (به معنی شیر خوردن یا شیر دادن) ترکیب شده است و به صورت دارُ الرَّضاعَه تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، به عنوان پاسخ برای راهنمای «شیرخوارگاه در متون قدیمی» یا «محل نگهداری نوزادان بیسرپرست در قدیم» استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم و مکانهای مشابه، از واژگانی چون Nursery یا Infants' Home استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح ریشه در زبان عربی دارد و در متون فقهی و اجتماعی عربزبان نیز به همین صورت به کار میرود.
به فارسی
معادلهای امروزی و رایج این کلمه در زبان فارسی، واژههای «شیرخوارگاه» و در مفهوم عامتر «پرورشگاه» هستند.
در قرآن
ترکیب «دارالرضاعه» در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ با این حال، ریشه کلمه یعنی «رضاع» (به معنای شیردهی) در آیه ۲۳۳ سوره مبارکه بقره برای تبیین احکام حقوقی و اخلاقی شیر دادن به فرزندان مطرح شده است.
جمعبندی و توضیح کامل دار الرضاعه
عبارت «دار الرضاعه» یک ترکیب عربی-فارسی است که در گذشته، به ویژه در متون حقوقی، فقهی و اسناد تاریخی دوره مشروطه در ایران، برای اشاره به مراکز خیریه نگهداری و تغذیه نوزادان و کودکان بیسرپرست به کار میرفته است. این واژه در واقع معادل قدیمی کلمه «شیرخوارگاه» امروزی است.
اگرچه این کلمه امروزه در زبان عامه مردم رایج نیست و جای خود را به واژگان مدرنتر داده است، اما به دلیل ارتباط با مباحث فقهی «رضاع» (احکام شیردهی و محرمیت) و همچنین بازتاب آن در تاریخچهی نهادهای حمایتی و رفاهی ایران معاصر، همچنان ارزش دانشنامهای و تاریخی خود را حفظ کرده است.