یعنی چه
واژهٔ پسر به فرزند جنس مذکر، کودک یا جوان نرینه اطلاق میشود. این واژه در زبان فارسی برای توصیف جنسیت مردانه در سنین کودکی و جوانی و همچنین به عنوان رابطۀ فرزندی با والدین (در مقابل دختر) به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان فارسی امروزی به صورت پِ سَ رْ (Pesar) است که در زبان پهلوی به صورت پوسَر (Pusar) قرائت میشده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند پور، پس، ولد و ابن به عنوان پاسخهای رایج برای این واژه شناخته میشوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به کاربرد، از واژه Son برای اشاره به فرزند پسر و از Boy برای اشاره به صبی یا پسر کمسنوسال استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژگان متعددی معادل این مفهوم هستند؛ کلمه ابن و نجل مستقیماً به فرزند پسر اشاره دارند و کلمه بنین یا بنون به صورت جمع در قرآن کریم نیز به کار رفته است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای بیان رابطه فرزندی واژه Oğul و برای اشاره کلی به یک پسر بچه اصطلاح Erkek çocuk استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای کهن و اصیل این واژه در زبان فارسی شامل پُس و پور است. از نظر ریشهشناسی علمی، این کلمه از واژه کهن هندواروپایی پوثرَ ($puthra$) به معنی فرزند مشتق شده و ادعاهای عامیانه مبنی بر ارتباط آن با تعابیری مثل پوستدر کاملاً فاقد اعتبار علمی است.
جمعبندی و توضیح کامل معنی پسر
واژهٔ پسر یکی از اصیلترین واژگان زبان فارسی است که ریشه در دوران باستان و زبانهای هندواروپایی دارد. این کلمه در طول تاریخ سیر تکاملی خود را از پوثرَ در اوستا و پارسی باستان به پوسَر در فارسی میانه و در نهایت به شکل امروزی طی کرده است و معنای آن به طور دقیق به فرزند یا فرد دارای جنسیت مذکر اشاره دارد.
در فرهنگها و نمادشناسی بینالمللی، مفهوم پسر و جنس مذکر را با نماد مریخ (دایرهای همراه با فلش رو به بالا) نمایش میدهند که نمادی از سپر و نیزه است. این واژه در ادبیات فارسی کاربرد گستردهای داشته و مترادفهایی همچون پور و پُس برای آن ثبت شده است، در حالی که در متون دینی و قرآنی معادلهای عربی آن نظیر ابن و بنون به وفور دیده میشوند.