یعنی چه
به گونهای از داستاننویسی (ژانر) در ادبیات معاصر ایران اطلاق میشود که محوریت آن کشف جرم، گشودن راز یک جنایت، سرقت یا پرونده مبهم توسط کارآگاه، پلیس یا شخصیتی باهوش است. این ژانر در اواخر دوره قاجار با ترجمه آثار غربی (مثل شرلوک هولمز) وارد ایران شد و بعدها با پاورقینویسی و رمانهای بومی (مانند فیل در تاریکی اثر قاسم هاشمینژاد) تثبیت شد.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی به صورت «داستانِ پلیسی در ادبیاتِ ایران» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این عبارت دقیقاً ۲۴ حرف دارد و به عنوان یک ژانر ادبی شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم از اصطلاحات فوق استفاده میشود.
به فارسی
عبارتهای مترادف و جایگزین فارسی شامل ادبیات جنایی، رمان پلیسی-جنایی، داستان کارآگاهی و ادبیات معمایی است.
نماد چیست
نمادهای این ژانر شامل کارآگاه با ذرهبین و بارانی بلند، دستبند، نوار زرد صحنه جرم، سایههای تاریک شب و چراغقوه است. در نسخههای بومی و قدیمی ایرانی، کلاه شاپو، تامینات، نظمیه و پوشه پروندههای کاغذی گرهخورده از نمادهای اصلی آن به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل داستان پلیسی در ادبیات ایران
داستان پلیسی در ادبیات ایران یکی از ژانرهای جذاب و پرفراز و نشیب در ادبیات معاصر است که ریشه در اواخر دوران قاجار و اوایل پهلوی دارد. این ژانر در ابتدا با ترجمه آثار برجسته غربی مانند قصههای شرلوک هولمز و آرسن لوپن به مخاطبان ایرانی معرفی شد و به سرعت از طریق داستانهای پاورقی در روزنامهها و مجلات جای خود را در میان عامه مردم باز کرد.
با مرور زمان، نویسندگان ایرانی تلاش کردند تا این ژانر غربی را بومیسازی کنند که خلق آثاری چون «فیل در تاریکی» اثر قاسم هاشمینژاد از نمونههای شاخص آن است. با این حال، نبودِ نهاد قانونی «کارآگاه خصوصی» در حقوق و ساختار قضایی ایران، همواره یکی از بزرگترین چالشهای نویسندگان برای خلق کاراکترهای واقعگرایانه و مستقل بومی در مقایسه با همتایان غربیشان بوده است.