یعنی چه
بیشطلبی به معنای تمایل شدید به کسب، تصاحب یا انباشت منابع، مال یا قدرت، فراتر از نیاز واقعی یا سهم عادلانه و متعارف است. این ویژگی اخلاقی و رفتاری، فرد را به سمتی سوق میدهد که هیچگاه از داشتههای خود راضی نبوده و همواره خواهان بیش از آن چیزی است که دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «بِیشطَلَبی» (bīš-talabī) است که از ترکیب واژهٔ فارسی «بیش» و واژهٔ عربی-فارسی «طلبی» ساخته شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع و جداول شرح در متن، واژهٔ «بیش طلبی» با تعداد ۷ حرف به عنوان پاسخ برای راهنماهایی نظیر زیادهخواهی یا افزونجویی شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن و نوع زیادهخواهی، از واژگان متفاوتی استفاده میشود که رایجترین آنها Greed است.
به عربی
در زبان عربی مفهوم بیشطلبی با کلماتی چون استکثار (طلب کثرت و فراوانی) و جشع بیان میشود.
در قرآن
عین واژهٔ «بیشطلبی» در قرآن کریم نیامده است، اما این رذیلت اخلاقی به صورت مفهومی و از طریق واژگانی چون «تکاثر» (افزونخواهی در مال و فرزند) و رفتارهای مبتنی بر طمع و مالدوستی مفرط به شدت نکوهش شده است.
جمعبندی و توضیح کامل بیش طلبی
بیشطلبی یک واژه مرکب فارسی-عربی است که ریشه روانشناختی و اخلاقی دارد. این مفهوم اشاره به حالتی دارد که در آن فرد بدون توجه به نیازهای واقعی خود یا حقوق دیگران، همواره در تلاش برای به دست آوردن سهم بیشتری از مادیات، قدرت یا توجه است. در ادبیات لغتنامهای، این صفت معادل حرص، طمع و افزونخواهی در نظر گرفته میشود.
از دیدگاه اجتماعی و مذهبی، بیشطلبی عاملی برای برهم خوردن تعادل و عدالت در جامعه دانسته شده است. در متون کهن و اخلاقی، نقطهٔ مقابل این صفت، «قناعت» و «مساواتخواهی» معرفی میشود که فرد را به آرامش بیرونی و درونی میرساند. این کلمه در بازیهای فکری و جدول کلمات نیز به عنوان یکی از مترادفات زیادهخواهی کاربرد زیادی دارد.