یعنی چه
واژه «مالح» یک صفت مشتق از زبان عربی است که وارد زبان فارسی شده و به هر ماده، آب یا غذایی که حاوی نمک فراوان باشد یا مزه شور داشته باشد، اطلاق میشود. این کلمه نباید با واژه «ملیح» به معنی زیبا و بانمک اشتباه گرفته شود.
تلفظ
این کلمه با فتح میم، الف مدی، کسر لام و حاء ساکن یعنی به صورت (مَالِح) تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع و جداول، برای راهنمای «مالح» معمولاً از پاسخهای «شور» یا خود کلمه ۴ حرفی «مالح» استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف مزه شور از Salty و برای مفاهیم علمی، پزشکی یا جغرافیا (مانند آب شور) از واژه Saline استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و اسم فاعل از ریشه «م ل ح» است که در خود زبان عربی نیز دقیقاً به همین معنای شور برای آب و غذا کاربرد دارد.
به فارسی
در زبان فارسی، برای برگردان مستقیم این کلمه از واژههای شور، نمکدار، یا نمکین استفاده میشود و در ادبیات گاهی کلمه «زاق» نیز به عنوان مترادف آن آمده است.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ عامه، آب مالح یا خاک مالح به عنوان نمادی از خشونت طبیعت، خشکی، بیثمری و تجربیات تلخ و سخت زندگی در نظر گرفته میشود، چرا که آب شور برخلاف آب شیرین مایه حیات و گوارایی نیست.
جمعبندی و توضیح کامل مالح
واژه «مالح» صفت مشتق از ریشه عربی «م ل ح» به معنای شور و نمکدار است که در زبان فارسی برای توصیف آب، خاک یا خوراکیهای پر از نمک استفاده میشود. این کلمه با وجود داشتن ریشه مشترک با واژه «ملیح» (به معنی زیبا و با ملاحت)، کاملاً از نظر معنایی با آن تفاوت دارد و نباید اشتباه گرفته شود. متضادهای اصلی آن در زبان عربی و متون کهن کلماتی چون «عذب» و «فرات» به معنای گوارا و شیرین هستند.
در متون قرآنی، خود واژه مالح به طور مستقیم به کار نرفته است، اما مفهوم آن در قالب ترکیب «مِلْحٌ أُجَاجٌ» به معنی آب بسیار شور و تلخ برای توصیف آب دریاها ذکر شده است. در فرهنگ ادبی نیز این کلمه بیشتر جنبه توصیف طبیعی دارد و گاهی مجازاً نمادی از سختی و بیثمری به شمار میرود.