یعنی چه
لهبی صفت نسبی مأخوذ از واژه عربی «لهب» است و به هر چیزی که مانند شعله آتش، برافروخته، سوزان، پر از حرارت و زبانه کش باشد اطلاق میشود. همچنین در اصطلاحات تاریخی و تبارشناسی، این کلمه به معنای منسوب به ابولهب (عموی پیامبر اسلام) یا منسوب به قبیلهٔ لَهَب (بطنی از قبیلهٔ اَزد) به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت لَهَبی (فتح لام، فتح هاء و یای نسبت) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه لهبی به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «منسوب به شعله آتش»، «آتشین» یا «شعلهور» کاربرد دارد و کلمهای ۴ حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، میتوان از صفاتی که مفهوم اشتعال، حرارت بالا و برافروختگی را میرسانند برای ترجمه این کلمه استفاده کرد.
به عربی
ریشه این واژه عربی است و در خود زبان عربی نیز به همین صورت یا با کلمات همخانواده نظیر ملتهب استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه کلماتی چون شعلهور، آتشین، زبانه کش، ناری و سوزان هستند که مفهوم گداختگی و حرارت آتش را منتقل میکنند.
نماد چیست
واژه لهبی به دلیل پیوند مستقیم با آتش و زبانه آن، نمادی از خشم مهارنشدنی، برافروختگی شدید و سوز و گداز درونی است. همچنین در ادبیات مذهبی و تاریخی، به واسطه نام ابولهب، به عنوان نمادی از کفر، سرکشی و عذاب شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل لهبی
واژه لهبی صفت نسبی ساخته شده از ریشه عربی «لهب» است که به معنای شعله، حرارت و زبانه آتش میباشد. این کلمه در زبان فارسی به هر امر یا حالتی که یادآور سوزان بودن، برافروختگی و اشتعال شدید باشد اطلاق میشود و معادلهای آن کلماتی چون آتشین و شعلهور هستند.
از بُعد تاریخی و مذهبی، این واژه ریشه در متون کهن دارد و گرچه خود صفت در قرآن نیامده، ریشه آن در سورههای مسد و مرسلات برای توصیف ابولهب و شعلههای آتش جهنم به کار رفته است؛ به همین دلیل در ادبیات نمادین، علاوه بر خشم و حرارت درونی، تداعیکننده سرکشی و عذاب نیز میباشد.