یعنی چه
اصطلاحی کنایی در زبان فارسی به معنای مطلع شدن از یک راز، التفات به امری پنهان و حدس زدن هوشمندانه یک مسئله است. در معنای حقیقی نیز به معنای حس کردن بوی چیزی با حس بویایی است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «بُویْ بَ رْدْ» (Bōy bard) است که ساختاری متشکل از اسم (بوی) و فعل ماضی (بَرد از مصدر بردن) دارد.
در جدول
این اصطلاح دقیقاً از ۶ حرف تشکیل شده است و در جدولهای متقاطع کلمات، به عنوان پاسخ کلماتی همچون پی برد، مطلع گشت یا متوجه شد قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای معادلسازی کنایی این عبارت در زبان انگلیسی از اصطلاح To get wind of something و برای جنبه معنایی حدس و گمان از فعل To suspect استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، واژههایی نظیر استنبط و شعر بـ بیانگر مفهوم کنایی پی بردن هستند، در حالی که فعل اشتمّ برای حس بویایی واقعی کاربرد دارد.
نماد چیست
این اصطلاح در فرهنگ عامه و ادبیات، نمادی از داشتن تیزهوشی، هوشیاری بالا، کنجکاوی فراوان، کارآگاهی و توانایی بالا در کشف و حدس حقایق مکتوم به شمار میآید.
جمعبندی و توضیح کامل بوی برد
اصطلاح «بوی برد» شکل ماضی از مصدر مرکب «بو بردن» است که ریشهای کاملاً فارسی دارد. این عبارت اصیل در ادبیات کلاسیک ایران و در اشعار سخنسرایان بزرگی چون حافظ، مولوی و خاقانی به وفور به کار رفته است و غنای استعاری زبان فارسی را به نمایش میگذارد.
این عبارت واجد دو لایه معنایی حقیقی و کنایی است؛ در معنای نخست به حس بویایی اشاره دارد، اما در کاربرد وسیعتر و کنایی خود، به معنای آگاهی یافتن از رازها و التفات به امور پنهانی است. از نظر مفهومی، این اصطلاح با داستان حضرت یعقوب در آیه ۹۴ سوره یوسف و عبارت «إِنِّی لَأَجِدُ رِیحَ یُوسُفَ» قرابت معنایی و استعاری زیبایی دارد.
در نهایت، بوی برد در فرهنگ ما نمادی از شمّ قوی، کنجکاوی کارآگاهانه و تیزهوشی در کشف حقایق است و در بازیهای فکری و جدول نیز به عنوان یک کلمه کلیدی شش حرفی کاربرد دارد.