یعنی چه
این عبارت یک ترکیب کنایهای و توصیفی در زبان فارسی است. مظهر باریکی به ویژگی یا پدیدهای اشاره دارد که نازکی و ظرافت آن به اوج خود رسیده باشد. این اصطلاح یک واژه معمولی و کلاسیک است و تعریف دقیق آن نشاندهنده نهایت باریک بودن یک شیء یا مفهوم است.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه تشکیل شده است: «مَظْهَر» (به فتح م و هـ، سکون ظ) به همراه کسره اضافه، و «باریکی» (با تلفظ کشیده الف و ی).
در جدول
اگر در جدولهای کلمات متقاطع با سؤال «مظهر باریکی» مواجه شدید، طراح جدول معمولاً یک پاسخ ۲ حرفی را مد نظر دارد که کلمه «مو» پاسخ دقیق آن است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم کنایهای از عباراتی استفاده میشود که نشاندهنده مظهر، نماد یا تجسمِ باریکی و لاغری مفرط هستند.
به فارسی
معادلها و عبارات همارز این ترکیب در زبان فارسی شامل مواردی همچون «مظهر نازکی»، «تجسم ظرافت» و در کاربردهای ادبی «موی میان» یا «زلف» است.
نماد چیست
این عبارت در ادبیات کلاسیک و اشعار فارسی، نمادی از موی سر یا باریکی کمر معشوق است؛ ظرافتی چنان مفرط که شاعران گاه آن را از شدت باریکی به «نیستی» و تار مو تشبیه میکردهاند.
جمعبندی و توضیح کامل مظهر باریکی
عبارت «مظهر باریکی» یک ترکیب وصفی و کنایهای اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب واژه عربی مظهر (به معنی محل ظهور یا تجسم) و واژه فارسی باریکی ساخته شده است. این اصطلاح بیش از آنکه در گفتوگوهای روزمره کاربرد داشته باشد، جایگاه ویژهای در ادبیات غنایی و همچنین به عنوان یک کلیدواژه هوشمندانه در جدولهای کلمات متقاطع دارد.
در قلمرو شعر فارسی، باریکی مو یا کمر معشوق همواره مایه باریکبینی و مضمونسازی شاعران بوده است. به همین دلیل، در دنیای سرگرمی و حل جدول، هرگاه طراحان به دنبال یک کنایه دقیق برای کلمه دو حرفی «مو» میگردند، از این عبارت ده حرفی استفاده میکنند تا ذهن مخاطب را به چالش بکشند.