یعنی چه
واژه «عزته» ترکیب اسم عربی «عزة» به همراه ضمیر متصل «ه» است که در لغت به معنای ارجمندی، بزرگواری، نفوذناپذیری، و قدرت او (یا خود) به کار میرود. ریشه اصلی این کلمه صلابت و حالتی است که مانع از شکستخوردن و خوار شدن فرد میشود.
در جدول
این کلمه در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً با راهنمای «ارجمندی او» یا «شکوه و بزرگواری او» آورده میشود و پاسخ آن دقیقاً ۴ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، برای رساندن مفهوم ارجمندی، جلال یا قدرت او از این عبارات استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است و با اعرابگذاری به صورت عِزَّتُهُ یا در قالب مفاهیمی چون قُوَّتُهُ (قدرت او) شناخته میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق روان و فارسی این واژه عبارتند از: سرافرازی او، جلال او، شکوه او، نفوذناپذیری او و کرامت نفس او.
در قرآن
خود ترکیب دقیق «عزته» با این ضمیر در متن قرآن نیامده است؛ اما ریشه آن بسیار پرکاربرد است. واژه «العزة» ۱۰ بار و «عزیز» ۹۲ بار ذکر شدهاند. همچنین عبارات مشابهی چون «بعزتك» (به عزت تو) در آیه ۸۲ سوره ص وجود دارد. در فرهنگ قرآنی، عزت تماماً و اصالتاً متعلق به ذات باریتعالی است.
نماد چیست
این کلمه به خودی خود نماد گرافیکی یا باستانی خاصی ندارد، اما در فرهنگ اسلامی و شرقی، مفهوم «عزت» به عنوان نمادی از سربلندی، پایداری مانند کوه استوار، شکستناپذیری در برابر ظلم و حفظ کرامت انسانی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل عزته
واژه «عزته» یک ترکیب اضافه در زبان عربی است که از کلمه «عزت» به معنای ارجمندی، نایابی و نفوذناپذیری همراه با ضمیر متصل «ه» (او/خود) ساخته شده است. این اصطلاح در متون دینی و ادبی برای اشاره به جایگاه والا، شکوه و اقتدار شکستناپذیر یک شخص (بهویژه ذات خداوند) به کار میرود و متضاد آن واژه «ذلته» به معنای خواری اوست.
اگرچه خود این واژه با همین ساختار ضمیر در قرآن کریم نیامده، اما ریشه ثلاثی مجرد آن (عزز) و مشتقاتی چون عزیز و العزة کاربرد فراوانی در آیات الهی دارند و تأکید میکنند که سرچشمه اصلی تمام بزرگواریها و سرافرازیها در جهان، خداوند است.
در فرهنگ عامه و ادبیات فارسی، این مفهوم ارزشی یادآور مفاهیمی چون کرامت نفس، سرافرازی و استواری در برابر سختیهاست و در جدولهای کلمات متقاطع نیز به عنوان یک واژه ۴ حرفی با معنای شکوه و ارجمندی او مورد توجه قرار میگیرد.