یعنی چه
واژه کاهن به کسی اطلاق میشود که ادعای پیشگویی و آگاهی از اخبار آینده و اسرار پنهان را دارد. همچنین در دوران باستان (مانند مصر و بابل) به روحانیونی که واسطه میان مردم و خدایان بودند و مراسم مذهبی و قربانی را اجرا میکردند، کاهن میگفتند. این واژه کلاسیک و معمولی است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه کاهن به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون غیبگو، پیشگوی باستان یا روحانی مصری به کار میرود که دقیقاً ۴ حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد، در زبان انگلیسی اگر منظور خادم معبد و پیشوای مذهبی باشد از Priest و اگر منظور پیشگویی آینده باشد از Soothsayer استفاده میشود.
به عربی
خود واژه کاهن ریشه عربی دارد و در این زبان برای فردی که از آینده خبر میدهد یا در معابد باستانی خدمت میکند، به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی برای این واژه معادلهای مستقیمی مانند پیشگو، غیبگو، فالگیر، رمال و ساحر وجود دارد. همخانوادههای این واژه در متون فارسی شامل کهانت، کَهَنه، کَهن و کَهین هستند.
در قرآن
واژه کاهن ۲ بار در قرآن کریم (آیه ۲۹ سوره طور و آیه ۴۲ سوره حاقه) آمده است. در هر دو مورد، خداوند تهمت کاهن و پیشگو بودن را از پیامبر اسلام (ص) رد میکند؛ چرا که مشرکان مکه به دلیل ساختار مسجع و تأثیرگذار آیات، ادعا میکردند این سخنان از جنس پیشگوییهای کاهنان عرب است.
جمعبندی و توضیح کامل کاهن
واژه کاهن ریشهای سامی و عربی دارد و در اصل به معنای اسم فاعل از ماده «ک ه ن» است. این کلمه در دو قلمرو معنایی کاربرد دارد؛ نخست در تاریخ ادیان باستان که به روحانیون و مأموران اجرای تشریفات مذهبی و قربانی در معابدی نظیر مصر و یهودیت اولیه اطلاق میشد، و دوم در باورهای عامیانه که به افراد مدعی غیبگویی، رمالی و کشف اسرار آینده گفته میشود.
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، کهانت به دلیل ادعای دروغین علم غیب و ارتباط با جنیان منع شده است، به همین دلیل این واژه گاهی نمادی از فریب، شعبده و ادعای بیپایه تلقی میگردد. قرآن کریم نیز صراحتاً در دو آیه، تهمت کاهن بودن را از پیامبر گرامی اسلام (ص) سلب کرده و وحی الهی را برتر از سخنان مسجع کاهنان دانسته است.