بی حمیتی یعنی چه؟

جمع‌بندی و توضیح کامل بی حمیتی

بی‌حمیتی ترکیبی از پیشوند سلبی فارسی و واژه عربی «حمیة» (از ریشه ح م ی به معنای داغ شدن و فوران خشم و غیرت) است. در فرهنگ فارسی، این اصطلاح به عنوان یک رذیلت اخلاقیِ سنگین شناخته می‌شود و به کسی اطلاق می‌گردد که مروت، جوانمردی و عرق ملی یا مذهبی خود را از دست داده باشد.

اگرچه ریشه این واژه در قرآن کریم (آیه ۲۶ سوره فتح) به صورت «حَمِیَّةَ الْجَاهِلِیَّةِ» برای اشاره به تعصب کورکورانه و ناپسند دوران جاهلیت به کار رفته، اما در زبان و ادبیات فارسی، خودِ کلمه «حمیت» بار معنایی مثبتی (مانند شرف و غیرت) یافته است؛ به همین دلیل، صفتِ منفیِ «بی‌حمیتی» به معنای سستیِ شرم‌آور در نگاهبانی از دین، وطن، ناموس و ارزش‌های انسانی قلمداد می‌شود.