یعنی چه
عبارت «جمع مشهور» به خودی خود یک کلمهٔ مستقل نیست، بلکه یک ترکیب دستوری است. در زبان فارسی و عربی، هرگاه از جمعِ کلمهٔ «مشهور» صحبت میشود، منظور واژهٔ «مشاهیر» است که به افراد نامور، معروف و سرشناس در جامعه یا یک حوزهٔ خاص اشاره دارد. همچنین در اصطلاحات فقهی و علوم حدیث، این ترکیب گاهی برای احادیثی که روایتهای متعدد و معروفی دارند به کار میرود.
تلفظ
کلمهٔ اول با فتح جیم و سکون میم و عین (جَمع) و کلمهٔ دوم با فتح میم، سکون شین و ضمهٔ هاء (مَشهور) تلفظ میشود.
در جدول
در معماها و راهنمای حل جدول، اگر منظور طراح خودِ عبارتِ داخل راهنما باشد، کلمهٔ ۸ حرفی «جمع مشهور» پاسخ است. اما اگر منظور کلمهای باشد که از نظر دستوری جمعِ مشهور به حساب میآید، واژهٔ ۶ حرفی «مشاهیر» پاسخ اصلی خواهد بود.
به انگلیسی
برای اشاره به افرادی که جمعِ مشهور (مشاهیر) محسوب میشوند، در زبان انگلیسی بیشتر از واژهٔ Celebrities استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی نیز دقیقاً از ساختار جمع مکسر یعنی «المشاهیر» برای اشاره به این مفهوم استفاده میشود.
در قرآن
خود عبارت «جمع مشهور» یا واژهٔ «مشاهیر» در متن قرآن کریم به کار نرفته است. با این حال، ریشهٔ سه حرفی آن یعنی (شهـر) که به معنی آشکار شدن و وضوح است، در قالب کلماتی مانند «الشَّهْرُ» (به معنی ماه یا هلال آشکار شده) در آیاتی مانند آیه ۱۸۵ سوره بقره (شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِی...) دیده میشود.
نماد چیست
ترکیب «جمع مشهور» یا معادل دستوری آن «مشاهیر»، یک مفهوم انتزاعی و مکتوب در زبان و ادبیات است و به عنوان یک نماد مادی، سنتی یا اسطورهای در فرهنگها شناخته نمیشود.
جمعبندی و توضیح کامل جمع مشهور
عبارت «جمع مشهور» یک اصطلاح لغوی مستقل در واژهنامهها نیست، بلکه یک ترکیب توصیفی و دستور زبانی است. در ادبیات فارسی و عربی، وقتی این ترکیب به کار میرود، هدف اشاره به جمع مکسر کلمهٔ مشهور یعنی واژهٔ «مشاهیر» است. مشاهیر به انسانهای نامور، سرشناس، اعیان و بزرگان یک جامعه گفته میشود که به خاطر دستاوردها یا جایگاهشان میان تودهٔ مردم شناختهشده هستند.
از سوی دیگر، این عبارت در طراحیهای جدول و معماهای کلمات متقاطع کاربرد ویژهای دارد؛ به طوری که اگر طراح تعداد حروف را ۸ حرفی اعلام کند، پاسخ دقیق خودِ ترکیبِ «جمع مشهور» است. همچنین در علوم اسلامی و فقهی، این اصطلاح گاهی برای توصیف احادیثی با نقلهای فراوان و معروف به کار میرود.
در مجموع، ریشهٔ این کلمه عربی (شهـر) است که مفهوم آشکارگی و پرآوازه بودن را در خود دارد. اگرچه این واژه معادلهای دقیقی در زبانهای انگلیسی و عربی دارد، اما در فرهنگهای باستانی نماد فیزیکی یا اساطیری خاصی برای آن تعریف نشده است.