یعنی چه
واژه «یبلس» به معنای ناامید شدن، از دست دادن کامل امید، و همچنین بهتزده و خاموش شدن از شدت اندوه و سختی است. این حالت زمانی رخ میدهد که شخص در برابر حقیقت یا استدلال محکم، بیدلیل مانده و زبانش بند بیاید.
تلفظ
این کلمه در اصل یک فعل مضارع عربی از باب افعال است که به صورت «یُبْلِسُ» (yublisu) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و حل معما، پاسخ این مدخل خود کلمه «یبلس» با ۴ حرف است. همچنین مفاهیمی نظیر مأیوس، ناامید و درمانده نیز به عنوان پاسخهای هممعنا کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی عباراتی که مفهوم ناامیدی مطلق، بهتزدگی و سکوت ناشی از بیدفاع بودن را برسانند، معادل این واژه قرار میگیرند.
به arabic
از نظر لغوی در زبان عربی، این فعل مترادف با قطع شدن امید و حجت، و فرو رفتن در اندوهی است که انسان را خاموش میکند.
به فارسی
در برگردان دقیق فارسی، این واژه به صورت فعل مضارع به معنای «مأیوس و سرگردان میشود» یا «از شدت سختی بهتزده و خاموش میگردد» معنا میشود و واژهی مستقل معیار در زبان فارسی عامیانه نیست.
در قرآن
این کلمه در آیه ۱۲ سوره مبارکه روم آمده است؛ جایی که خداوند میفرماید در روز رستاخیز، گناهکاران و مجرمان از نجات و رحمت خدا مأیوس، بهتزده و بیدفاع میشوند و حجت آنها قطع میگردد.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات دینی، این واژه نماد سقوط روانی گناهکاران در لحظه داوری، بنبست کامل انسان در برابر حقیقت مطلق، و قطع شدن هرگونه عذر و بهانه است.
جمعبندی و توضیح کامل یبلس
واژه «یبلس» (با تلفظ دقیقِ قرآنیِ یُبْلِسُ) یک فعل مضارع عربی از ریشه «ب-ل-س» (باب افعال) است که در متون دینی و تفاسیر فارسی کاربرد دارد. این کلمه به معنای ناامیدی روانی عمیق، بهتزدگی و سکوتی است که از شدت درماندگی و بیدلیل ماندن بر انسان عارض میشود. در واقع، این واژه حالتی را توصیف میکند که شخص به بنبست کامل رسیده و توان پاسخگویی ندارد.
نمونه بارز و مبنای شناخت این کلمه در آیه ۱۲ سوره روم تجلی یافته است که حال و روز مجرمان را در روز قیامت ترسیم میکند؛ زمانی که تمامی راهها بر آنها بسته شده و دچار یأس مطلق میشوند. جالب توجه است که واژه مشهور «ابلیس» نیز بر اساس برخی تحلیلهای ریشهشناسی از همین خانواده بوده و به معنای موجودی است که از رحمت خداوند کاملاً ناامید و رانده شده است.