یعنی چه
النجوى در لغت به معنای پچپچ کردن، درگوشی صحبت کردن و پنهان کردن گفتگو از دیگران است. این کلمه هم به خودِ عمل رازگویی و هم به گروهی که به طور پنهانی با هم گفتگو میکنند، اطلاق میشود.
تلفظ
این واژه در زبان عربی با حرف تعریف «ال» همراه است که به دلیل شمسی بودن حرف «ن»، لامِ آن خوانده نمیشود و به صورت «اَننَجوا» با سکون جیم و الف مقصوره در پایان تلفظ میگردد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن و سیاق متن، از واژگانی که به پنهانکاری یا صدای آهسته اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
در فرهنگ لغات عربی، این واژه را معادل آشکار نساختن کلام و گفتگو در خلوت دانسته اند که ناشی از ریشه (ن ج و) به معنی جدا شدن از دیگران است.
به فارسی
واژهٔ «النجوى» با حذف حرف تعریف عربی، همان «نجوا» در زبان فارسی است که در ادبیات معاصر و کلاسیک به وفور در معنای زمزمههای آرام و گفتگوهای دلی استفاده میشود.
در قرآن
این واژه و مشتقاتش ۸۴ بار در قرآن آمده است. آیه ۱۲ سوره مجادله به «آیه نجوا» شهره است که حکم پرداخت صدقه پیش از گفتگوی خصوصی با پیامبر (ص) را مطرح کرد. قرآن نجواهای منفی و توطئهآمیز منافقان را نهی کرده و نجوایی را که برای خیر، صدقه و اصلاح میان مردم باشد، میستاید.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و عرفانی، نجوا نماد رازخواهی، خلوت دلی و مناجات پنهانی بنده با پروردگار است. در مقابل، در ادبیات سیاسی و اجتماعی صدر اسلام، این واژه گاهی به عنوان نماد توطئه و نقشه و تبانی مخفیانه منافقان و دشمنان شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل النجوى
واژه عربی «النجوى» که در زبان فارسی به صورت «نجوا» به کار میرود، در اصل به معنی سخن گفتن آهسته و پنهانی است. ریشه این کلمه به معنای جدا شدن و نجات یافتن است؛ از آنجا که افراد هنگام نجوا کردن خود را از جمع جدا میکنند تا کلامشان پنهان بماند، این واژه به این نام خوانده شده است. این کلمه در ساختار جدولهای کلمات متقاطع دقیقاً یک پاسخ ۶ حرفی را تشکیل میدهد.
در فرهنگ و آموزههای قرآنی، النجوى جایگاه ویژهای دارد و بیش از هشتاد بار به آن اشاره شده است. معروفترین مصداق آن سوره مجادله است که در آن، مؤمنان از گفتگوهای پنهانی توطئهآمیز منع شدهاند، مگر اینکه این پنهانکاری برای امور خیری مانند صدقه، نیکوکاری و آشتی دادن میان مردم باشد.
از نظر نمادشناسی، این کلمه واجد دو رویه متمایز است؛ در ادبیات عرفانی و مناجاتنامهها، تجلیبخش خلوت انس و رازگویی عاشقانه مخلوق با خالق است، در حالی که در بافت تاریخی و سیاسی صدر اسلام، یادآور جلسات مخفیانه و نقشههای پنهانی منافقان برای تضعیف جامعه نوپای اسلامی است.