یعنی چه
این ترکیب در زبان فارسی به عنوان یک حرف ربط شرطی عمل میکند و نشان میدهد که وقوع یا درستی یک جمله، وابسته و منوط به تحقق یافتن شرط یا وضعیت دیگری است.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت [بِ شَرْ طی] است که از پیشوند حرف جر «به»، واژهٔ ساکنالوسط «شَرْط» و یای مصدری/نسبت تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این راهنما معمولاً خود واژه یا معادلهای دقیق آن مانند مشروط و منوط است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بیان این مفهوم دستوری و شرطی، از عبارات پیوندی اصطلاحی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از ساختار جار و مجرور مضاف به همراه حرف مصدری برای انتقال دقیق این مفهوم استفاده میکنند.
به فارسی
برگردانها و جایگزینهای اصیل و روان فارسی این واژه شامل عباراتی چون «در صورتی که»، «با این قرارداد» و «منوط به این که» است.
جمعبندی و توضیح کامل به شرطی
واژه و ترکیب «به شرطی» یکی از کلیدیترین حروف ربط در زبان فارسی است که ساختار جملات مرکب را شکل میدهد. این عبارت وظیفه دارد جملهٔ پیرو را به جملهٔ پایه متصل کند و نشان دهد که تحقق یک امر، کاملاً به وقوع امر دیگری بستگی دارد. ریشهٔ جزء اصلی آن یعنی «شرط» از زبان عربی گرفته شده اما با الحاق پیشوند و پسوند فارسی، کاملاً در ساختار این زبان بومیسازی شده است.
در علوم منطق و ریاضیات نیز مفهوم شرطی جایگاه ویژهای دارد و معمولاً گزارههای پیرو این واژه با نماد پیکان یکطرفه ($ ightarrow$) نشان داده میشوند. در کاربردهای روزمره، ادبی و حتی در اسناد حقوقی، استفاده از این ترکیب برای بیان الزامات و تعهدات متقابل بسیار رایج و بنیادین است.