یعنی چه
واژه مزعة بسته به حرکات آن معانی مختلفی دارد؛ به فتح م (مَزْعَة) به معنای آغاز دویدن اسب، پایان راه رفتن و شتاب کردن چارپا است. همچنین در برخی منابع قدیمی به عنوان طعم و مزه نیز معنا شده است. به ضم یا کسر م (مُزْعَة/مِزْعَة) به معنای پارهای از گوشت، تکهای پنبه یا پر، و باقیمانده چربی و آب در ظرف است.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی به صورت مَزْعَة (Maz'ah)، مُزْعَة (Muz'ah) و مِزْعَة (Miz'ah) تلفظ میشود که هر کدام معنای خاص خود را دارند.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه بر اساس تعداد حروف، خود واژه «مزعة» با ۴ حرف یا معادلهای آن مانند قطعه است.
به انگلیسی
برای معانی قطعه و پاره از واژههای Piece و Shred و برای معنای طعم از واژههای Taste و Flavor استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است و مترادفهای آن در زبان مبدأ شامل قطعه، لقمه و بقية میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه با توجه به سیاق متن شامل تکه، پاره، پارهگوشت، شتاب، تکاپو، چاشنی و مزه هستند.
نماد چیست
واژه مزعة یک واژه لغوی و توصیفی است و در ادبیات فارسی یا فرهنگ عامه به عنوان نماد یا مظهر مفهوم خاصی شناخته نمیشود.
جمعبندی و توضیح کامل مزعة
واژه «مزعة» یک واژهٔ وامگرفته از زبان عربی است که از ریشه سه حرفی (م - ز - ع) به معنای قطع کردن، پاره کردن و شتاب گرفته شده است. این کلمه با توجه به نحوه حرکتگذاری، معانی گوناگونی پیدا میکند؛ به طوری که مَزْعَة به معنای آغاز دویدن اسب و شتاب کردن است و مُزْعَة یا مِزْعَة به معنای پارهای از گوشت یا تکهای از پنبه و پر کاربرد دارد.
اگرچه این واژه در متن قرآن کریم به کار نرفته، اما در احادیث نبوی مشهور روایت شده است؛ از جمله در حدیثی در نکوهش تکدیگری که اشاره میکند فرد درخواستکننده در روز قیامت بدون تکهای گوشت در صورت محشور میشود. در زبان فارسی کهن نیز گاهی این واژه را به عنوان معادل طعم و مزه به کار بردهاند.