یعنی چه
این عبارت یک اصطلاح و کنایه فصیح در ادبیات کهن فارسی است. بر باد نشاندن یعنی با حرفهای واهی، تحسینهای بیجا یا وعدههای دروغین، کسی را مغرور کرده و از راه به در کردن؛ به طوری که فرد بر پایهای سست و بیاساس (مانند باد) تکیه کند و بازیچه دست دیگری شود.
در جدول
در جدولهای متقاطع ادبی، این عبارت ۱۱ حرفی به عنوان پاسخ کنایاتی همچون فریب دادن، تحریک کردن، غره کردن یا وسوسه کردن به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن میتوان از اصطلاحات فوق که بارهای معنایی فریب، تحریک یا ایجاد غرور کاذب دارند استفاده کرد.
به عربی
این مفهوم در زبان عربی با واژگان حوزه فریب، وسوسه و تحریک همخوانی دارد و در قرآن نیز مفاهیمی چون اغواء و غرور به این معنا نزدیکند.
به فارسی
مترادفهای دقیق و روان این اصطلاح در زبان فارسی عبارتند از: غره کردن، تحریک کردن، فریب دادن، از راه به در کردن، انگیختن و وسوسه کردن. متضادهای آن نیز شامل آگاه کردن، متنبه کردن و هدایت کردن است.
نماد چیست
این عبارت در ادبیات تمثیلی نماد مکر، نفاق و رفتار فتنه انگیزانهای است که با استفاده از نقاط ضعف یا سادگی دیگران، آنها را به جان یکدیگر میاندازند؛ درست مانند رفتار شخصیت «دمنه» در داستانهای کلیله و دمنه که نمونه بارز این مفهوم است.
جمعبندی و توضیح کامل بر باد نشاندن
اصطلاح «بر باد نشاندن» از کنایههای بسیار زیبای نثر فنی و کلاسیک فارسی است که ریشه در متون کهنی همچون کلیله و دمنه دارد. این عبارت به زیبایی تصویرگر حالتی است که در آن فردی حیلهگر با تملق، دروغ یا وعدههای توخالی، شخص دیگری را دچار غرور کاذب میکند. در واقع فرد فریبخورده بر روی بادی سست صعود میکند که هیچ پایه و اساسی ندارد و سرانجام آن سقوط خواهد بود.
این واژه از نظر مفهومی کاربرد گستردهای در تبیین رفتارهای منافقانه، سخنچینی و فتنهانگیزی دارد. شناخت این اصطلاح به درک بهتر ظرایف ادبی متون کهن کمک کرده و معادلهای دقیق آن در زبانهای دیگر، عمق معنایی این کنایه فصیح را نشان میدهد.