یعنی چه
ترکیب عطفشدۀ «ادب و آموختگی» یک عبارت اصطلاحی در زبان فارسی است که به مجموعهای از رفتارهای پسندیده اجتماعی (اخلاق و چموخم معاشرت) همراه با دانش، فضل و تحصیلات (فرهیختگی) اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ این عبارت متشکل از واژهٔ «اَدَب» [کلمهٔ واجد فتحة بر روی الف و دال]، حرف عطف «وَ»، و واژهٔ «آموختِگی» با کسرهٔ تاء است.
در جدول
پاسخ دقیق جدول برای این مفهوم «ادب و اموختگی» است که حروف آن بدون احتساب فاصله ۱۱ حرف میباشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، عبارات فوق برای رساندن همزمان مفهوم حسن رفتار و تحصیلکردگی به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی اصطلاح الأدب والثقافة نزدیکترین معادل برای توصیف فردی است که هم واجد مکارم اخلاقی و هم بهرهمند از دانش است.
در قرآن
خود واژهٔ «ادب» یا «آموختگی» عینا با این الفبا در قرآن نیامده است، اما مفاهیم همراستا با آن مانند «خُلُقٍ عَظیم» (اخلاق پسندیده) و تعابیری چون «عَلَّمَ» (آموختن) و «یُزَکّیهِمْ وَیُعَلِّمُهُمُ الْکِتَابَ» (تزکیه/ادب و آموزش علم) مکرراً به کار رفتهاند.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ادبیات سنتی، «لقمان حکیم» نماد بارز ادب و آموختگی است (اشاره به حکایت معروف «ادب از که آموختی؟ از بیادبان»). در نمادهای تصویری نیز معمولاً «کتاب و قلم» در کنار «سرِ فروتن و خاضع» نماد این مفهوم است.
جمعبندی و توضیح کامل ادب و اموختگی
عبارت «ادب و آموختگی» جلوهای از آرمانشهر تربیتی در فرهنگ ایرانی است. این اصطلاح نشاندهندهٔ پیوند ناگسستنی میان مکارم اخلاقی و دانشاندوزی است؛ به این معنا که علمِ بدون اخلاق و یا رفتار پسندیدهٔ بدون آگاهی و خرد، هیچیک به تنهایی برای تکامل انسان کافی نیستند و ارزش واقعی در ترکیب این دو پدیدار میشود.
بررسی ریشهشناختی این واژه نیز گویای ماهیت ترکیبی آن است؛ جایی که «ادب» با ریشههای عمیق در فرهنگ اسلامی و عربی (و احتمالاً معربشده از پرهیخت فارسی) در کنار «آموختگی» با ریشه پارسی میانه قرار میگیرد تا مفهوم غنیِ فرهیختگی، فروتنی، دانش و کمال را در یک ساختار منسجم به نمایش بگذارد.