یعنی چه
این کلمه یک ساختار فعلی در زبان عربی است که از ترکیب حرف «فَـ» (پس، تا) و فعل مضارع «نَتَّبِعَ» (پیروی میکنیم) تشکیل شده است. این واژه نشاندهندهٔ تصمیم، اشتیاق یا عاقبتِ پیروی و تبعیت گروهی از یک مسیر، دستور یا فرستاده است و در متون دینی و ادبی کاربرد دارد.
تلفظ
این واژه به صورت فَتَحه روی فاء، نون و تاء مشدد، کسره زیر باء و فتحه روی عین خوانده میشود: (فَنَتَّبِعَ / fanattabi'a).
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این پرسش با توجه به تعداد حروف (۵ حرف)، خود واژهٔ «فنتبع» یا معادلهای آن نظیر «پیروی میکنیم» است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم و متون اسلامی، این عبارات برای رساندن مفهوم تبعیت در آینده یا نتیجهٔ یک شرط به کار میروند.
به عربی
در کتب تفسیری و لغتنامههای عربی، این واژه را با افعالی هممعنی از بابهای دیگر مانند اقتداء یا حرکت بر اساس یک روش توضیح میدهند.
به فارسی
عبارات «پس پیروی میکنیم»، «پس فرمان میبریم» و «گام برمیداریم در پیِ» دقیقترین برگردانهای فارسی برای این ساختار فعلی هستند.
در قرآن
این کلمه عیناً ۲ بار در قرآن کریم و در جریان حسرت انسانها در روز قیامت نقل شده است؛ آنجا که میگویند اگر پیش از عذاب برای ما فرستادهای میآمد، از آیات تو پیروی میکردیم: «...رَبَّنَا لَوْلَا أَرْسَلْتَ إِلَیْنَا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آیَاتِکَ...»
جمعبندی و توضیح کامل فنتبع
واژهٔ «فنتبع» یک ساختار فعلیِ عربی و قرآنی است که از ریشهٔ (ت - ب - ع) در باب افتعال ساخته شده و به معنای «پس پیروی میکنیم» یا «تا پیروی کنیم» میباشد. این کلمه در زبان فارسی عمدتاً در ادبیات دینی، تفاسیر قرآنی و حل جداول کلمات متقاطع کاربرد دارد و نشاندهندهٔ مفهومِ تبعیت، اقتدا و تسلیم در برابر یک هدایت یا دستور است.
این کلمه در قرآن کریم مضمونی عبرتآموز و حسرتبار دارد، چرا که از زبان کسانی بیان میشود که پس از روبرو شدن با عاقبت اعمال خود، آرزو میکنند ای کاش فرصتی داشتند تا از فرستادگان الهی و آیات او پیروی کنند. شناخت ریشه و همخانوادههای آن مانند تابع، تبعیت و اتباع به درک بهتر جایگاه این واژه در زبان کمک میکند.