یعنی چه
چاه مدین نام مکان و آبشخوری تاریخی در سرزمین مدین (واقع در شبهجزیره سینا، شرق خلیج عقبه) است. این چاه در تاریخ و متون دینی، محل تجمع چوپانان برای سیراب کردن چهارپایان بوده و به دلیل پیوند با زندگی حضرت موسی (ع) شهرت جهانی دارد.
تلفظ
این عبارت ترکیبی از واژه فارسی «چاه» (با تلفظ čāh) و واژه خاصِ «مَدْیَن» (با فتح م، سكون دال و فتح یاء - Madyan) است.
در جدول
در مسابقات و جداول کلمات متقاطع، پاسخ به سؤال «چاهی در داستان حضرت موسی» یا «آبشخور سرزمین شعیب»، واژه «چاه مدین» با ۷ حرف است.
به انگلیسی
در منابع انگلیسیزبان و متون مذهبی، این مکان تاریخی را با نام چاه مدین یا چاه موسی میشناسند.
به عربی
در ادبیات عرب و متن قرآن کریم (سوره قصص آیه ۲۳) از این موقعیت مکانی و جغرافیایی با عنوان «ماء مدین» یاد شده است.
به فارسی
برگردان و معادل سادهٔ این عبارت در زبان فارسی، همان «چاه آب متعلق به مردم یا شهر مدین» است که کلمه اول آن فارسی و کلمه دوم اسمی خاص و تاریخی است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و نمادشناسی مذهبی، چاه مدین نماد گذر از سختیها، بریدن از فرعونیان (نفس) و رسیدن به سرچشمه حقیقت و همنشینی با مرشد کامل (حضرت شعیب) پس از آوارگی و غربت است.
جمعبندی و توضیح کامل چاه مدین
چاه مدین یک اسم علم مکان و واژهای جغرافیایی-تاریخی است که اهمیت بسیار بالایی در داستانهای قرآنی و عهد عتیق دارد. این چاه محل اصلی هجرت حضرت موسی (ع) پس از فرار از مصر بود؛ جایی که او با دختران حضرت شعیب (ع) آشنا شد، به آنها در آب دادن به گوسفندانشان کمک کرد و این واقعه مقدمهای برای ورود او به خاندان شعیب و آغاز فصلی نو در زندگیاش شد.
این عبارت ترکیبی از «چاه» فارسی و «مدین» (منطقهای در شرق خلیج عقبه) است. در متن قرآن کریم از این پدیده جغرافیایی با تعبیر «ماء مدین» یاد شده که مفسران آن را همان چاه معروف شهر دانستهاند. در ادبیات صوفیانه و عرفانی فارسی نیز، این مکان به عنوان نماد نقطه تحول زندگی سالک و تجلی غیرت الهی شناخته میشود.