معنی
واژه غریب در زبان فارسی و عربی به سه مفهوم اصلی اشاره دارد: اول کسی که از وطن و دیار خود دور افتاده و بیکس است؛ دوم فرد یا چیزی که ناآشنا و ناشناس است؛ و سوم امر نادر و شگفتآوری که مایه حیرت میشود.
یعنی چه
این کلمه زمانی به کار میرود که بخواهیم به دور بودن از اصل و موطن، ناشناخته بودن یک فرد در یک جمع، یا غیرعادی و مایه تعجب بودن یک پدیده اشاره کنیم.
مترادف
واژههای فوق در بافتهای مختلف متن میتوانند به عنوان جایگزین کلمه غریب قرار گیرند.
متضاد
این کلمات نقطهمقابل مفاهیم بیگانگی، دوری و شگفتی هستند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه سه حرفی (غ - ر - ب) مشتق شدهاند.
ریشه
ریشه اصلی این واژه عربی است و مفهوم اولیه آن «دور شدن، پنهان شدن و دوری از مرکز» است، درست مانند غروب خورشید که پنهان شدن آن را تداعی میکند.
در جدول
کلمه مورد نظر در جدولهای متقاطع دقیقاً ۴ حرف دارد. بسته به طراح جدول، کلمات جایگزین دیگر نیز میتوانند پاسخ باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار جملات، از معادلهای متفاوتی برای این واژه استفاده میشود.
به عربی
واژه غریب خود اصالتاً عربی است و در این زبان نیز دقیقاً با همین معانی به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل غریب
واژه «غریب» یکی از کلمات پرکاربرد و عمیق در زبان فارسی است که ریشه در زبان عربی دارد. این کلمه با داشتن مفاهیم متعددی چون دوری از وطن، ناشناخته بودن و عجیب بودن، ابعاد گوناگونی از معنا را پوشش میدهد. در کاربرد روزمره، این واژه هم برای توصیف انسانهای تنها و دور از دیار به کار میرود و هم برای پدیدههای نادر و شگفتانگیزی که خارج از قاعده عمومی هستند.
در فرهنگ و ادبیات عرفانی ما، غریب نمادی از تنهایی عمیق روحی و بیپناهی انسان در جهان مادی است؛ روحی که خود را متعلق به این دنیا نمیداند و احساس غربت میکند. همچنین در فرهنگ مذهبی، این واژه پیوند عمیقی با نماد مظلومیت دارد.
باید توجه داشت که این صفت به صورت مستقیم در متن آیات قرآن نیامده است، اما اصطلاح علمی «غریبالقرآن» در علوم اسلامی به واژههای پیچیده و مبهم قرآن اشاره دارد که نیازمند تفسیر لغوی هستند و نباید با خودِ کلمه غریب اشتباه گرفته شود.