یعنی چه
منزه داشتن به معنای پاکیزه نگاه داشتن، دور کردن نقایص و معایب از کسی یا چیزی، و مبرّا ساختن است. این عبارت ترکیبی معمولاً در مفاهیم اخلاقی، عرفانی و دینی به کار میرود و به تلاش برای حفظ قداست، طهارت و بیپاکی دلالت دارد.
تلفظ
این واژه به صورت مُنَزَّه (با تشدید و فتح زاء) تلفظ میشود که جزء اول آن اسم مفعول از باب تنزیه است.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلمات متقاطع با مفهوم مبرّا کردن یا پاک نگه داشتن، عبارت ۹ حرفی «منزه داشتن» به عنوان یک پاسخ دقیق شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم منزه داشتن و حفظ پاکی از عباراتی که به تقدیس و بیعیب نگه داشتن اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
ریشه اصلی این عبارت از ماده عربی «نَزَهَ» گرفته شده و در زبان عربی مفهوم پاک دانستن و منزه کردن با این مصادر بیان میشود.
به فارسی
در زبان و ادبیات فارسی، کلمات هممعنی و جایگزین برای این عبارت عبارتند از: پاک داشتن، مبرّا کردن، تقدیس کردن، تطهیر کردن، مصون داشتن و منزه ساختن. کلمات متضاد آن نیز آلودن، ملوث کردن و ناپاک ساختن هستند.
در قرآن
خود ترکیب فعلی و فارسی «منزه داشتن» در متن قرآن وجود ندارد؛ اما ریشه عربی آن در قالب کلماتی مانند «سُبْحَانَ» (پاک و منزه است) یا فعل «یُسَبِّحُ» (تسبیح میگوید) بهوفور برای پاک و مبرّا دانستن خداوند از هرگونه نقص، شریک یا فرزند به کار رفته است؛ مانند آیه شریفه «سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا یَصِفُونَ».
جمعبندی و توضیح کامل منزه داشتن
عبارت «منزه داشتن» یک مصدر مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب واژه عربی «مُنَزَّه» (به معنی پاک و دور از بدی) و فعل کمکی «داشتن» ساخته شده است. این اصطلاح ارزش اخلاقی و دینی بالایی دارد و به معنای صیانت، حفاظت و پاک نگه داشتن دامن، روح یا یک حقیقت از آلودگیها، تهمتها و عیوب مادی و معنوی به کار میرود.
در حوزه فرهنگ و مذهب، این واژه پیوند عمیقی با مفهوم تسبیح و تقديس دارد. اگرچه خودِ این ترکیبِ فارسی در متون مقدس دیده نمیشود، ریشه اساسی آن یعنی تنزیه ذات باریتعالی، شالوده بسیاری از آیات قرآن را تشکیل میدهد که در آنها خداوند را از هرگونه توصیف ناروا و نقص، مبرا و منزه اعلام میکنند.