یعنی چه
در زبان امروزی به معنای پرستاری، مراقبت و رسیدگی به وضعیت یک بیمار، مجروح یا فرد آسیبدیده است. همچنین در معنایی خاص، به تمیز کردن و قشو کردن تن اسب و چهارپایان نیز اشاره دارد. در متون کهن فارسی، این واژه در اصل به معنی غمخواری و دلسوزی برای دیگران به کار میرفته است.
تلفظ
این عبارت از دو واژهٔ «تیمار» (با مصوت بلند ی و آ) و «کرد» (با فتحه روی کاف و سکون ر و د) تشکیل شده است.
در جدول
برای راهنمای جدول کلماتی مانند پرستاری کرد، مراقبت کرد، یا قشو کردن اسب، پاسخ دقیق «تیمار کرد» است که ۸ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، عبارات فوق نزدیکترین معادلها برای انتقال مفهوم مراقبت و درمان هستند.
به عربی
در زبان عربی فعل «عالج» برای درمان و عباراتی نظیر «اعتنى بـ» برای نگهداری و دلسوزی معادلهای مناسبی هستند.
به فارسی
واژههای مترادف و هممعنی فارسی آن شامل: پرستاری کرد، مراقبت کرد، حراست کرد، غمخواری کرد و توجه نمود است. واژههای همخانوادهٔ آن نیز تیمارگر، تیماردار و تیمارستان هستند. متضاد آن آزار داد یا غفلت ورزید میشود.
در قرآن
عبارت «تیمار کرد» یک ترکیب کاملاً اصیل ایرانی و برگرفته از زبان فارسی میانه (پهلوی) است؛ بنابراین در متن قرآن کریم وجود ندارد و منتفی است.
جمعبندی و توضیح کامل تیمار کرد
عبارت «تیمار کرد» یک ترکیب فعلی اصیل و ریشهدار در زبان فارسی است که ریشه در واژهٔ پهلوی tīmār دارد. نکتهٔ تاریخی و تحول معنایی جالب این واژه در آن است که در ایران باستان و متون کهن، «تیمار» به خودی خود به معنای غم، اندوه و رنج بوده و عباراتی مثل تیمار داشتن به معنی غصه خوردن به کار میرفته است. با گذشت زمان، معنای آن کاملاً دگرگون شده و از خودِ غم، به تلاش برای برطرف کردن غم و رنج دیگری (یعنی پرستاری و دلسوزی) تغییر یافته است.
امروزه وقتی میگوییم کسی را تیمار کرد، منظورمان این است که با مِهر و شفقت از یک بیمار، فرد آسیبدیده یا حتی حیوان خسته و رنجور مراقبت و نگهداری کرده است تا بهبود یابد. این واژه در فرهنگ عامه نمادی از عشق بیمنت و دلسوزی عمیق به شمار میرود.