یعنی چه
واژه عذافرة در لغت به معنای موجودی تنومند، نیرومند، سخت و بیباک است. این کلمه در متون کهن عمدتاً به عنوان صفتی برای توصیف شترهای ماده اصیل و قویجثهای به کار میرفته که در راه رفتن شتابان و در برابر سختیهای سفر بسیار صبور بودهاند. همچنین این واژه به عنوان صفتی برای شیر (حیوان شجاع و مهیب) نیز استعمال میشود.
تلفظ
تلفظ دقیق این کلمه به صورت عُذافِرَة (عُ-ذا-فِ-رَه) است که ریشه در زبان عربی دارد و حرف آخِر آن در حالت وقف به صورت «ه» یا «ت» مجزوم تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ مد نظر برای این کلمه در حل جدول، «عذافرة» با ۶ حرف است. از کلمات مشابه و همخانواده آن میتوان به «عذافر» به معنای شیر قویپیکر اشاره کرد.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و از ریشه سه حرفی «ع-ذ-ف» یا چهار حرفی «ع-ذ-ف-ر» مشتق شده که دلالت بر شدت، قوت، صلابت و بزرگی جثه دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه در زبان صریح شامل کلماتی چون تنومند، پرصلابت، شجاع، دلاور، بیباک و قویجثه است که برای توصیف مظهر قدرت بدنی و استواری به کار میروند.
در قرآن
بررسی واژگان قرآنی نشان میدهد که کلمه «عذافرة» در متن قرآن کریم وجود ندارد و کاربرد آن بیشتر در اشعار جاهلی، متون کهن عربی و لغتنامههای کلاسیک مانند دهخدا، لسانالعرب و تاجالعروس است.
جمعبندی و توضیح کامل عذافرة
واژه عذافرة از جمله لغات کهن و وامگرفته از زبان عربی است که وارد ادبیات متون کلاسیک فارسی شده است. این واژه در اصطلاح لغوی به هر موجود یا پدیدهای که به اوج تنومندی، شکوه، بیباکی و سرسختی رسیده باشد اطلاق میگردد و بازتابدهنده معنای صلابت و پایداری در شرایط دشوار است.
در فرهنگهای واژگان، این صفت بیش از همه برای دو مظهر قدرت در طبیعت یعنی شتران ماده نیرومند بیاباننورد و شیرهای ژیان و باابهت استفاده شده است؛ به طوری که هر زمان سخن از استقامت فوقالعاده یا شجاعت بینظیر بوده، این کلمه به عنوان ابزاری برای تصویرسازی ذهنی دقیق به کار میرفته است.