یعنی چه
در لغتنامه دهخدا به عنوان صفت مرکب به معنای «آنکه آواز مطبوع دارد» آمده است. این واژه برای انسان، پرندگان یا سازهایی که صدایی دلنشین و آرامشبخش تولید میکنند به کار میرود.
تلفظ
این واژه از دو بخش «خوش» (با ضمه روی خ) و «آوا» تشکیل شده است که در ترکیب به صورت روان و سرهم تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این بخش بسته به تعداد حروف مشخص میشود که خود واژه «خوش آوا» دقیقاً ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
این واژهها در زبان انگلیسی دقیقاً به معنای طنینانداز، دارای صوت خوش و آهنگین هستند.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به صدای نرم، زیبا و نغمه دلنشین از این تعابیر استفاده میشود.
به فارسی
واژههای هممعنی و جایگزین در زبان فارسی شامل خوشصدا، خوشالحان، خوشنوا و اصطلاحات ادبی مانند داوودصوت هستند. متضادهای آن نیز بدآوا و کریهُالصّوت میباشند.
جمعبندی و توضیح کامل خوش آوا
واژه «خوشآوا» یک صفت مرکب فصیح و زیبای فارسی است که از ترکیب صفت «خوش» (از ریشه ایرانی باستان huš) و اسم «آوا» (مخفف آواز از ریشه پهلوی ā-vāg به معنی بانگ و صدا) ساخته شده است. این کلمه اصالت کاملاً ایرانی دارد و در ادبیات برای توصیف صداهای دلنشین، نغمههای موزون و آوازهای آرامشبخش به کار میرود.
در فرهنگ عامه و ادبیات کلاسیک فارسی، پرندگانی مانند بلبل (هزاردستان) و قناری به عنوان نمادهای زنده موجودات خوشآوا شناخته میشوند. اگرچه این واژه به صورت مستقیم در قرآن نیامده، اما از نظر مفهومی با اصطلاحاتی نظیر «حسن الصوت» و صفت «داوودی» (اشاره به صدای زیبای حضرت داوود) همپوشانی کامل دارد و در نقطه مقابل تعابیری چون «انکر الاصوات» قرار میگیرد.