معنی
دزدی در لغت به معنای عمل یا کار دزد است؛ یعنی بردن، ربودن یا تصاحب نمودن مال، دارایی یا حق کس دیگر در نهان و بدون رضایت و آگاهی او.
یعنی چه
این اصطلاح در مفهوم عام و حقوقی به هرگونه برداشتن غیرقانونی اشیاء، پول یا ملزومات متعلق به غیر اشاره دارد که با پنهانکاری و نقض حریم مالکیت همراه است.
مترادف
واژههای فوق در بافتهای مختلف حقوقی، عامیانه و ادبی به عنوان هممعنی این کلمه به کار میروند.
متضاد
این کلمات نشاندهنده مفاهیم اخلاقی و رفتاری مقابل سرقت و مالدوستی غیرقانونی هستند.
ریشه
این واژه اصیل فارسی در زبان پهلوی به صورت «دُزدیه» (duzdīh) از واژه پایه «دُزد» (duzd) به کار میرفته است. ریشه کهنتر آن در زبانهای ایرانی باستان و اوستایی به مفاهیمی چون انباشتن، پنهان کردن یا ربودن مخفیانه ارتباط دارد.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «سرقت»، «عمل ربودن مال غایب» یا «کار دزد» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به نوع و شدت عمل (سرقت ساده، سرقت مسلحانه یا ورود به عنف)، معادلهای انگلیسی متفاوتی برای آن استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل دزدی
واژه دزدی یکی از کلمات اصیل و کهن زبان فارسی است که ریشه در دوران فارسی میانه و زبان پهلوی دارد. این واژه به عمل ربودن، غصب و برداشتن مال یا حق دیگری بدون اجازه و در خفا اشاره میکند. در ادبیات، دین و فرهنگ عامه، دزدی همواره به عنوان یک ضدارزش بزرگ، نماد پنهانکاری، تاریکی، بیعدالتی و خیانت در امانت شناخته شده است.
اگرچه خود کلمه فارسی دزدی در متن قرآن نیامده، اما مفهوم آن تحت عنوان ریشه عربی «سرق» بارها مطرح شده که مشهورترین آن آیه ۳۸ سوره مائده در خصوص حکم سارق است. این واژه با کلماتی نظیر دزدگیر، دزدیدن و دزدانه همخانواده بوده و در زبان عامه نمادهایی حیوانی مانند زاغچه یا موش نیز برای آن تصویر میشود.