یعنی چه
این واژه دو کاربرد دارد؛ در معنای عمومی به هر چیز بزرگشده، پهن و متسع (مانند بنایی که آن را وسعت دادهاند) میگویند. در اساطیر زرتشتی و ایران باستان، نام دریای کیهانی عظیمی (ووروقشا) است که سرچشمه تمام بارانها و آبهای پاک جهان به شمار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه در فارسی امروز با فتح فاء و سکون خاء و دال است. ریشه پهلوی آن به صورت Fraxkard خوانده میشده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «اقیانوس اساطیری ایران باستان» یا «وسیع شده»، کلمه ۷ حرفی «فراخ کرد» یا «فراخکرت» قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای مفاهیم عمومی واژههایی نظیر Widened یا Spacious به کار میروند و برای اشاره به دریای کیهانی از همان نام اوستایی یا Fraxkard استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای بخش عمومی از صفتهای مشتق از وسعت استفاده میشود. این واژه برای اقیانوس اساطیری معادل مستقیم عربی ندارد.
به ترکی
در ترکی استانبولی مفهوم گشاد کردن و پهناور ساختن با ریشه Geniş بیان میشود.
نماد چیست
در باورهای کهن ایرانی، دریای فراخکرد مظهر سرچشمه زندگی و برکت است؛ جایی که ایزد تشتر (ایزد باران) از پهنه آن برمیخیزد تا با دیو خشکسالی بجنگد و زمین را سیراب کند.
جمعبندی و توضیح کامل فراخ کرد
واژه «فراخ کرد» نمونهای جذاب از سیر تطور کلمات در زبان فارسی است که دو لایه معنایی کاملاً متمایز را حمل میکند. در نگاه اول و عامیانه، این کلمه یک ترکیب وصفی یا مصدر مرخم به معنای توسعه دادن، پهن کردن و عریض ساختن فضاست که ریشه در صفت «فراخ» دارد.
اما در لایه عمیقتر و باستانی، فراخکرد (یا فراخکرت) نام جغرافیای اساطیری ایران و اقیانوس کیهانی پهناوری است که در متون پهلوی و اوستایی (به صورت ووروقشه) از آن یاد شده است. این دریا در باور زرتشتیان نماد مطلق پاکی، برکت و زایش بوده و سرچشمه تمام آبهای جهان و بارانهای بارورکننده زمین به شمار میرفته است.