یعنی چه
به گروهی از مردم، قبیله یا طایفهای گفته میشود که محل سکونت دائمی ندارند، در بیابان و صحراها زیر چادر زندگی میکنند و اغلب از طریق دامداری تعیش میکنند.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت [قَوْمِ صَحْرانِشین] است که از دو واژهٔ قوم (عربی) و صحرانشین (ترکیب عربی-فارسی) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت بر اساس تعداد حروف میتواند «قوم صحرانشین» (۱۱ حرف)، «بادیهنشینان» یا «عشایر» باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم از واژگان Nomadic people یا Nomads استفاده میشود. همچنین واژه Bedouins اختصاصاً برای بادیهنشینان عرب کاربرد دارد.
به فارسی
مترادفهای فارسی و رایج این عبارت شامل واژگانی چون بادیهنشینان، چادرنشینان، عشایر، بیابانگردان، ایلیاتی و صحراگردان است. متضاد آن نیز شهرنشینان و یکجانشینان است.
نماد چیست
در مردمشناسی و ادبیات، قوم صحرانشین نماد آزادگی و رهایی از قید و بندهای مدرن، سرسختی و مقاومت در برابر طبیعت، سادگی و قناعت و در عین حال کوچنشینی و بیثباتی مکان است.
جمعبندی و توضیح کامل قوم صحرانشین
عبارت «قوم صحرانشین» اشاره به گروهها و قبایلی دارد که به دلیل سبک زندگی خاص خود، فاقد مسکن ساختمانی دائم بوده و در چادرها و مناطق بیابانی روزگار میگذرانند. این مردمان که در ادبیات فارسی و عربی با نامهایی چون بادیهنشینان و عشایر نیز شناخته میشوند، زندگی خود را از طریق دامداری و حرکت مداوم به دنبال آب و چراگاه تأمین میکنند.
در فرهنگ اسلامی و قرآن کریم، این مفهوم با واژگانی همچون «الأعراب» و «البدو» مورد اشاره قرار گرفته است؛ مانند اشاره به سبک زندگی خاندان حضرت یعقوب پیش از ورود به مصر. این ترکیب وصفی که از یک واژه عربی (قوم) و یک صفت فاعلی مرخم فارسی (صحرانشین) ساخته شده، در طول تاریخ پیوند عمیقی با مفاهیمی چون قناعت و سرسختی داشته است.
از منظر نمادشناسی، زندگی صحرانشینی همواره یادآور رهایی از قید و بندهای مدنیت، سادگی زیست، و مقاومت بالا در برابر شرایط سخت اقلیمی است. با این حال، در ساختار معماها و جدول کلمات متقاطع، خودِ عبارت «قوم صحرانشین» به عنوان یک پاسخ ۱۱ حرفی دقیق شناخته میشود.