یعنی چه
السمیع یکی از صفتهای برتر خداوند (اسماء حسنی) است. این واژه صیغهٔ مبالغه است و دلالت بر این دارد که خداوند تمام صداها، نجواها، رازها و دعای بندگان را در هر زمان و مکان، بدون نیاز به ابزار فیزیکی مانند گوش، کاملاً میشنود و به آنها آگاهی مطلق دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با تشدید روی حرف سین به صورت «اَس-سَمیع» است. در زبان عربی همگام با الگوهای فصصی، حرف لام در «ال» ادغام شده و خوانده نمیشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این پرسش در حالت معرفه «السمیع» (۶ حرف) و در حالت نکره «سمیع» (۴ حرف) یا «شنوا» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال مفهوم این صفت الهی از عباراتی مانند The All-Hearing یا The Hearer استفاده میشود که به شنوایی مطلق و همهجانبه اشاره دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه کلماتی چون «شنوا»، «بسیار شنوا» و «نیوشا» هستند. همچنین در بافت متون نیایشی، گاهی به معنای «اجابتکننده» نیز به کار میرود.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی برای این نام نماد مادی یا تصویری خاصی تعریف نشده است؛ بلکه این واژه مظهر و نمادِ آگاهی مطلق خداوند از آشکار و پنهان، حضور همیشگی او در کنار بندگان و پاسخگویی به نیازها و نیایشهای خلق به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل السمیع
واژه «السمیع» یکی از نامهای زیبای خداوند (اسماء حسنی) است که ریشه در زبان عربی و ثلاثی مجرد «س م ع» دارد. این کلمه بر وزن فعیل ساخته شده و به عنوان صفت مشبهه یا صیغه مبالغه، دلالت بر دوام، ثبات و فراگیری بیانتهای شنوایی خداوند دارد. در الهیات اسلامی، السمیع به این معناست که خداوند خاستگاه و شنونده تمامی صداها، نجواها، افکار پنهان و دعاهای مخلوقات است و برای این کار نیازی به ابزار فیزیکی ندارد.
این صفت ارزشمند دقیقاً ۴۷ بار در قرآن کریم تکرار شده است که نشاندهنده اهمیت و محوری بودن آن در شناخت صفات الهی است. در بیشتر آیات، این واژه در کنار دیگر صفات خداوند به صورت ترکیبهایی نظیر «السمیع العلیم» (شنوای دانا) یا «السمیع البصیر» (شنوای بینا) تجلی یافته است؛ مانند آیه ۱۱ سوره شوری که میفرماید «لیس کمثله شیء وهو السمیع البصیر». این همراهی صفتها تأکیدی بر احاطه علمی و بصری کامل خداوند همگام با شنوایی اوست.