معنی
واژه ثعل در اصل به معنای رشد دندان اضافی در کنار یا پشت دندانهای اصلی است. همچنین در بافت متون کهن به پستان زائد در چهارپایان یا پوست خراب و بوناک نیز اشاره دارد.
یعنی چه
این کلمه وضعیتی را توصیف میکند که در آن یک عضو (بهویژه دندان) به صورت غیرطبیعی و خارج از ردیف اصلی رشد کرده باشد. در کاربرد مجازی و نادر، به معنای انسان فرومایه و ناکس نیز آمده است.
مترادف
در زبان فارسی و عربی کلماتی که نشاندهنده کجی یا اضافه بودن دندان هستند، به عنوان واژگان هممعنی شناخته میشوند.
متضاد
برای این واژه متضاد مستقیم و ثابتی در لغتنامهها ثبت نشده است، اما از نظر مفهومی واژههایی که بر نظم و ردیف بودن دندانها دلالت دارند، متضاد آن هستند.
هم خانواده
واژههای أثعل (مردی که دندان زائد دارد) و ثعلاء (زنی با دندان زائد) از همخانوادههای اصلی این کلمه هستند. توجه شود که واژه ثعلب به معنی روباه با این کلمه همخانواده نیست.
ریشه
این واژه دارای ریشه عربی است و به مفهوم افزایش غیرطبیعی، خروج از نظم یا شلوغی و ازدحام اشاره دارد که به عنوان وامواژه وارد متون کهن فارسی شده است.
جمله سازی
به انگلیسی
در اصطلاحات پزشکی و دندانپزشکی مدرن، معادلهای فوق دقیقترین توصیف برای این واژه هستند.
جمعبندی و توضیح کامل ثعل
واژه «ثعل» یک واژهٔ کهن با ریشه عربی است که در لغتنامههای فارسی مانند دهخدا به عنوان وامواژه ثبت شده است. این کلمه در زبان فارسی امروز کاملاً نامتداول و منسوخ است و کاربرد روان و رایجی ندارد. معنای اصلی و دقیق آن به پدیدههای ساختاری در بدن بهویژه رشد دندانهای اضافی، کج و خارج از ردیف طبیعی اشاره دارد.
در حل جدولهای کلمات متقاطع، این واژه دقیقاً ۳ حرف دارد و به عنوان پاسخ برای راهنمای «دندان زائد» یا «دندان کج» به کار میرود. باید دقت داشت که این کلمه با واژههایی نظیر ثعلب (روباه) تفاوت ساختاری و ریشهای دارد و نباید با آنها اشتباه گرفته شود.