یعنی چه
خوشکلام یک صفت مرکب در زبان فارسی است و به فردی ملقب میشود که بیانی شیوا، دلنشین و فصیح دارد. این شخص در معاشرتهای خود از واژگان پسندیده و لحنی ملایم استفاده میکند که باعث جذب شنوندگان میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «خوشسخن» یا «نیکوگفتار»، واژه ۷ حرفی «خوش کلام» به عنوان یک پاسخ دقیق و استاندارد شناخته میشود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم خوشکلام در زبان انگلیسی، بسته به میزان فصاحت و تاثیرگذاری کلام، از صفتهایی مانند Eloquent یا Well-spoken استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای توصیف فردی که لحنی دلنشین دارد از اصطلاح Tatlı dilli به معنی شیرینزبان استفاده میکنند.
به فارسی
واژه خوشکلام از ترکیب دو جزء ساخته شده است: «خوش» که ریشهای پهلوی و اوستایی دارد و به معنای خوب و پاکیزه است، به همراه «کلام» که واژهای با ریشه عربی (از مصدر کَلْم) به معنی سخن و گفتار است. از مترادفهای اصیل آن در فارسی میتوان به خوشبیان، شیرینسخن و نیکوگفتار اشاره کرد و متضاد آن بدکلام یا تلخزبان است.
در قرآن
عین واژه «خوشکلام» در متن قرآن نیامده است، اما مفاهیم آن به وفور توصیه شده است؛ از جمله تعبیر «قَوْلاً لَّيِّناً» (سخن نرم و ملایم در سوره طه)، «وَقُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً» (با مردم به نیکی سخن بگویید در سوره بقره) و «الْقَوْلِ الطَّيِّبِ» (سخن پاکیزه در سوره حج) که همگی بر ویژگیهای یک انسان خوشکلام تاکید دارند.
نماد چیست
واژه خوشکلام یک صفت اخلاقی، رفتاری و انسانی است. به همین دلیل، در فرهنگ عامه، ادبیات اساطیری یا نمادشناسی، مابازای حیوانی، گیاهی یا مادی مشخص و ثبتشدهای برای آن تعریف نشده است و صرفاً به عنوان یک فضیلت انسانی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل خوش کلام
واژه خوشکلام یکی از ترکیبات زیبای زبان فارسی است که از آمیزش یک پیشوند توصیفی اصیل فارسی («خوش») و یک اسم ریشه عربی («کلام») پدید آمده است. این صفت اشاره به فردی دارد که نه تنها در انتخاب واژگان دقت و فصاحت به خرج میدهد، بلکه لحن و طنین صدای او نیز با آرامش و احترام همراه است. در روابط اجتماعی، انسانهای خوشکلام همواره از جایگاه ویژهای برخوردارند و مایه تحکیم پیوندهای انسانی میشوند.
از دیدگاه متون دینی و اخلاقی، به ویژه قرآن کریم، داشتن بیانی خوش و پسندیده یک فضیلت بزرگ به شمار میرود. مفاهیمی همچون سخن نرم، نیکی در گفتار با عموم مردم و کلام بزرگوارانه، همگی جلوههایی از ویژگیهای یک فرد خوشکلام هستند که در لغتنامههای معتبری چون دهخدا نیز با عناوینی مثل شیرینسخن و خوشبیان ستوده شده است.