یعنی چه
ارمله در اصل به زن بیوهای گفته میشود که پس از درگذشت یا جدایی از شوهر، دچار فقر، تنگدستی و بیچیزی شده باشد. در معنای وسیعتر، این واژه برای اشاره به تمامی افراد ضعیف، مسکین و بیپناه نیز به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتحة روی همزه و میم (اَرْمَله) است.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلمات متقاطع با عنوان زن بیوه یا زن بیشوهر، واژه ۵ حرفی «ارمله» یک پاسخ دقیق و کلاسیک است.
به انگلیسی
رایجترین و دقیقترین معادل برای این واژه در زبان انگلیسی Widow است.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و از ریشه ثلاثی مجرد «ر م ل» به معنی محتاج شدن و از دست دادن توشه گرفته شده است.
به ترکی
در زبان ترکی برای اشاره به زن بیوه از واژه Dul یا ترکیب Dul kadın استفاده میشود.
به فارسی
نزدیکترین و رایجترین برگردانهای این واژه در زبان فارسی امروزی، کلمات بیوه و بیوهزن هستند.
جمعبندی و توضیح کامل ارمله
واژه «ارمله» یک لغت اصیل با ریشه عربی است که از دیرباز به زبان و ادبیات فارسی وارد شده است. در لغتشناسی دقیق، این کلمه تنها به معنای مطلقِ زن بیشوهر نیست، بلکه به زنی اشاره دارد که پس از فقدان همسر، حامی مالی و توشه زندگی خود را از دست داده و به فقر و مسکنت دچار شده باشد. به همین دلیل در متون کهن، این واژه نمادی از تنهایی، بیپناهی و نیاز به حمایتهای اجتماعی جامعه است.
جمع این واژه در زبان عربی «ارامل» یا «ارامیل» است که به معنای بیوگان و مستمندان به کار میرود و حالت مذکر آن نیز «ارمل» به معنای مرد بیزن است. جالب اینجاست که در متن قرآن کریم، عیناً از واژه ارمله استفاده نشده و به جای آن از کلماتی چون «ثیبات» یا «ایامی» برای اشاره به زنان مجرد و بیوه استفاده شده است.
امروزه این کلمه بیشتر در متون ادبی، حقوقی، تاریخی و همچنین در طراحهای جدول کلمات متقاطع کاربرد دارد و در زبان روزمره مردم، جای خود را به واژههای آشناتری مانند بیوه یا بیوهزن داده است.