معنی
واژه «ودود» صیغه مبالغه بر وزن فعول است. این کلمه هم به معنی فاعل یعنی «بسیار دوستدارنده» و هم به معنی مفعول یعنی «بسیار محبوب و معشوق» به کار میرود و بر محبت خالصانه دلالت دارد.
یعنی چه
ودود واژهای کلاسیک و اصیل است که به معنای وجودی سرشار از مهر و دوستی اشاره دارد؛ کسی که نه تنها در دل محبت دارد، بلکه این عشق و علاقه را آشکار و ابراز میکند.
مترادف
این واژهها همگی در معنای دوست داشتن و داشتن شفقت و مهربانی با کلمه ودود همپوشانی دارند.
ریشه
این واژه از ریشه عربی (و د د) گرفته شده است که بر دوستی، مودت و عشق عمیق دلالت میکند و همخانواده کلماتی چون وُدّ، مَوَدّت، تَوَدُّد و مَودود است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «بسیار مهربان» یا «از صفات الهی»، کلمه ۴ حرفی «ودود» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای ترجمه این صفت الهی در زبان انگلیسی از معادلهای مرتبط با عشق و محبت استفاده میشود. (توجه: ترجمه آن به کلماتی مانند wood به معنی چوب، یک اشتباه رایج در مترجمهای ماشینی است).
در قرآن
کلمه ودود دو بار در کتاب آسمانی ذکر شده است: یکی در آیه ۹۰ سوره هود («إِنَّ رَبِّی رَحِیمٌ وَدُودٌ»؛ همانا پروردگار من بسیار مهربان و دوستدار بندگان است) و دیگری در آیه ۱۴ سوره بروج («وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ»؛ و او آمرزنده و بسیار دوستدار است).
جمعبندی و توضیح کامل ودود
واژه «ودود» یکی از نامهای زیبای خداوند و کلمهای با ریشه عربی است که سفیر مهر، دوستی و تجلی عشق خالصانه در زبان فارسی به شمار میرود. این کلمه که در قالب صیغه مبالغه ساختار یافته، هم به معنای شدت دوستداشتن از سوی پروردگار نسبت به بندگان است و هم محبوبیت ذات الهی را در دل مؤمنان نشان میدهد.
در فرهنگ عرفانی و مذهبی ما، این نام نماد «عشق بیقیدوشرط الهی» و الفتبخشیدن میان دلهاست. در ادبیات عامه و ادعیه نیز ذکر «یا ودود» همواره برای جلب محبت، رفع کدورتها و تحکیم روابط انسانی جایگاه ویژهای داشته است.