یعنی چه
این واژه در لغتنامههای اصیل فارسی به عنوان کلمهای مستقل وجود ندارد و به احتمال قوی شکل اشتباهی از واژه «إطفاء» (باب افعال از ریشه طفأ) یا فعل ماضی صیغه مؤنث غائب «أَطْفَأَتْ» در زبان عربی است که به معنای «آن زن خاموش کرد» میباشد. در هر دو صورت، معنای اصلی آن فرونشاندن و از بین بردن شعله یا غلیان چیزی است.
تلفظ
اگر آن را به عنوان مصدر در نظر بگیریم «اِطفات» تلفظ میشود، اما در اصل عربی خود به صورت فعل ماضی، «أَطْفَأَتْ» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در صورت مواجهه با این املا، پاسخ خود کلمه «اطفات» با ۵ حرف است که معادل فرونشانی یا خفه کردن آتش قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای مفاهیم مرتبط با فروکشی و خاموش کردن آتش یا فرونشاندن تشنگی و اشتیاق از این معادلها استفاده میشود.
به عربی
ریشه اصلی کلمه از ثلاثی مجرد «ط ف أ» است. عباراتی مانند «اطفاء الحریق» در عربی امروز به معنی آتشنشانی به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی سره و رایج این کلمه شامل فرونشانی، فروکشتن، افسردن و خاموشسازی است.
در قرآن
خود کلمه «اطفات» در قرآن نیست، اما همخانواده آن در سوره مائده آیه ۶۴ برای فرو نشاندن آتش جنگ توسط خداوند به کار رفته است: «کُلَّمَا أَوْقَدُوا نَارًا لِلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ» (هر بار که آتشی برای جنگ برافروختند، خدا آن را خاموش ساخت).
جمعبندی و توضیح کامل اطفات
واژه «اطفات» یک کلمه مستقل و اصیل در زبان فارسی نیست. این عبارت در واقع بر اثر یک غلط املایی یا نسخهبرداری اشتباه از واژه عربی «اطفاء» (به معنی خاموش کردن) وارد برخی متون یا طراحان جدول شده است. وجه دیگر آن، صیغه مفرد مؤنث غائب از فعل ماضی در زبان عربی یعنی «أَطْفَأَتْ» است که معنی «آن زن خاموش کرد» را میدهد.
ریشه اصلی این لغت به «ط ک أ» برمیگردد که دلالت بر از بین بردن شعله، نور، یا هر نوع غلیان و فتنه دارد. در کاربردهای جدول کلمات متقاطع، این واژه دقیقاً ۵ حرف دارد و به عنوان رمز یا پاسخ برای راهنماهایی با مضمون فرونشاندن آتش یا فروکشی به کار میرود.
با وجود اینکه خود کلمه با این رسمالخط در کتابهای آسمانی دیده نمیشود، ساختار فعلی و همخانواده آن یعنی «أطفاها» در قرآن کریم برای توصیف قدرت الهی در خاموش کردن آتش جنگ دشمنان استفاده شده است که اصالت ریشه آن را در زبان عربی تایید میکند.