یعنی چه
واژه «مندب» دو تلفظ و معنای اصلی دارد: مَنْدَب به معنی جایگاه سوگواری و گریه بر مرده است. مُنْدِب به معنی فردی است که خود را به خطر میاندازد و بیپروا عمل میکند، و همچنین به معنی اثر زخم عمیق و سختالتیام نیز به کار میرود.
تلفظ
این کلمه به دو صورت تلفظ میشود: مَنْدَب (با فتح میم و دال) برای معنای محل سوگواری، و مُنْدِب (با ضم میم و کسر دال) برای معنای خطرکننده یا جای زخم.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژههایی چون «محل گریه»، «جایگاه سوگواری» یا «اثر زخم عمیق» کلمه چهار حرفی «مندب» است.
به انگلیسی
بسته به ریشه و تلفظ کلمه، معادلهای انگلیسی آن شامل جایگاه سوگواری، تنگه معروف استراتژیک، یا اسکار و فرد بیباك میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است؛ مَنْدَب از ریشه «ندب» (گریستن بر مرده) و مُنْدِب اسم فاعل از باب افعال است.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این واژه با توجه به سیاق متن شامل «سوگجا» یا «ماتمکده» (برای مَنْدَب) و «بیپروا»، «جسور» یا «جای زخم/اسکار» (برای مُنْدِب) است.
نماد چیست
واژه «بابالمندب» در جغرافیا و سیاست بینالملل نماد یک شاهراه و گلوگاه حیاتی و حساس است. در ادبیات کلاسیک نیز به خاطر معنای لغویاش (دروازه اشک)، گاهی به عنوان نماد غم، غربت و جدایی به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل مندب
واژه «مندب» یک لغت عربیتبار در زبان فارسی است که با دو تلفظ و معنای کاملاً متفاوت شناخته میشود. شکل نخست و آشناتر آن «مَنْدَب» است که به معنای محل گریه و سوگواری بوده و شهرت جهانی خود را مدیون تنگه راهبردی «بابالمندب» (دروازه اشک) در جنوب دریای سرخ است.
شکل دوم این واژه «مُنْدِب» است که به عنوان اسم فاعل کاربرد دارد و به فردی جسور و بیباک که خود را در معرض خطر قرار میدهد اشاره میکند؛ این واژه در متون کهن پزشکی و ادبی به معنای اثر زخم عمیق و سختالتیام نیز به کار رفته است. تشخیص معنای دقیق آن در متون فارسی به خوانش صحیح حرکات و سیاق جمله بستگی دارد.