یعنی چه
الوثبه از ریشه عربی «و ث ب» گرفته شده و اسم مرّه است که بر یک بار انجام شدن کار دلالت دارد. در مفهوم استعاری و معاصر نیز به معنای حرکت جهشی و ناگهانی به سوی پیشرفت یا اقدام شجاعانه و انقلابی به کار میرود.
تلفظ
این کلمه با فتح واو، سکون ثاء و فتح باء تلفظ میشود.
در جدول
در مسابقات و جدول کلمات، واژه الوثبه به عنوان معادل دقیق جهش و خیز شناخته میشود و دقیقاً ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
در بافتهای استعاری و متون معاصر معادل کلماتی چون breakthrough یا surge نیز قرار میگیرد.
به عربی
خود واژه الوثبه اصالتاً عربی است و کلماتی مانند قفزه و طفره نزدیکترین هممعنیهای معیار آن در این زبان هستند.
به فارسی
این واژه عربی در ادبیات و متون فارسی به معنای خیز برداشتن، پریدن رو به جلو و مجازاً به مفهوم اقدام سریع، جرئت و بیداری استفاده میشود.
در قرآن
کلمه الوثبه یا ریشه ثلاثی مجرد آن (وثب) در ظاهر آیات قرآن وجود ندارد؛ هرچند در برخی تفاسیر و علوم قرآنی، هنگام بررسی ریشه واژه «سوره»، از وجه تسمیه سَوره به معنای الوثبه (بلندمرتبگی و جهش) یاد شده است.
نماد چیست
الوثبه در فرهنگ و تاریخ معاصر عرب نماد خیزش و انقلاب است؛ مانند انتفاضه ۱۹۴۸ میلادی مردم عراق علیه استعمار انگلیس که به «وثبة کانون» معروف است. همچنین این کلمه نام یک منطقه و تالاب توریستی مشهور در ابوظبی امارات نیز میباشد.
جمعبندی و توضیح کامل الوثبه
واژه الوثبه یک اسم مرّه از ریشه عربی «و ث ب» است که در اصطلاح لغوی به معنی یک بار جستن، پرش ناگهانی و خیز برداشتن به سمت جلو یا بالا تلقی میشود. این واژه به عنوان یک کلمه وامگرفته از عربی، در متون فارسی نیز راه یافته و در ساختار مسابقات و جداول کلمات متقاطع، گزینهای دقیق با شش حرف برای مفاهیمی چون جهش و پرش به شمار میآید.
علاوه بر معنای فیزیکی و حرکتی، الوثبه کاربرد گستردهای در ادبیات اجتماعی، سیاسی و رسانهای دارد و مجازاً به عنوان نمادی از بیداری، اقدام انقلابی، دلیری و تحول قوی رو به جلو شناخته میشود. اگرچه این واژه به طور مستقیم در متن آیات قرآن کریم ذکر نشده، اما جایگاه فرهنگی عظیمی در نامگذاریهای تاریخی (مانند خیزش وثبه در عراق) و حتی نقاط جغرافیایی مدرن در جهان عرب دارد.