یعنی چه
ضمان و کفالت دو عقد و اصطلاح فقهی و حقوقی هستند. ضمان به معنای بر عهده گرفتن مالی است که بر ذمهٔ دیگری قرار دارد (تعهد به مال) که طی آن دین از مدیون اصلی به ضامن منتقل یا ضمیمه میشود. کفالت عقدی است که به موجب آن، یک طرف در مقابل طرف دیگر، حضور یا احضار شخص ثالثی را تعهد میکند (تعهد به نفس یا تن).
تلفظ
این ترکیب به صورت ضَمان (Zaman) و کَفالَت (Kafalat) تلفظ میشود که هر دو ریشه در زبان عربی دارند.
در جدول
پاسخ دقیق برای این اصطلاح حقوقی و فقهی در جدول، کلمه «ضمان و کفالت» با ۱۰ حرف است.
به انگلیسی
در اصطلاحات حقوقی انگلیسی، برای ضمان از واژههای Guarantee یا Suretyship و برای کفالت تن و حضور متهم از واژه Bail یا Guaranty of appearance استفاده میشود.
به فارسی
معادلها و مترادفهای فارسی این دو واژه شامل تعهد، عهدهداری، ضمانت (برای ضمان) و سرپرستی، عهدهداری تن و التزام به احضار (برای کفالت) است. واژه بَراءت یا برائت ذمه نیز متضاد آنهاست.
در قرآن
واژه صریح «ضمان» در قرآن نیست اما مفهوم آن با لفظ «زَعِیم» (به معنی ضامن) در آیه ۷۲ سوره یوسف (...وَأَنَا بِهِ زَعِيمٌ) آمده است. واژه «کفالت» و مشتقاتش چند بار آمده؛ از جمله آیه ۴۴ سوره آل عمران برای سرپرستی مریم (...أَيُّهُمْ يَكْفُلُ مَرْيَمَ...)، آیه ۴۰ سوره طه برای حضرت موسی و آیه ۹۱ سوره نحل در قالب کلمه «کَفیل».
جمعبندی و توضیح کامل ضمان و کفالت
اصطلاحات «ضمان» و «کفالت» از ارکان مهم حقوق مدنی و فقه اسلامی در مبحث تعهدات هستند. تفاوت بنیادین این دو در موضوع تعهد نهفته است؛ در ضمان، شخص ضامن متعهد به پرداخت مال یا دَین دیگری میشود و بار مالی را به ذمه میگیرد، در حالی که در کفالت، کفیل متعهد به حضور فیزیکی یا احضار شخص ثالث (مکفول) در پیشگاه قانون یا طلبکار میشود و تعهد او جنبه رفتاری و فردی دارد.
این دو مفهوم ریشه عربی دارند و در قوانین دادگستری و بازار مالی امروزی، به ویژه در صدور قرارهای تامین کیفری و ضمانتهای بانکی، کاربرد وسیع و روزمرهای دارند و هدف اصلی آنها ایجاد اطمینان برای صاحب حق و پیشگیری از پایمال شدن حقوق مالی و قضایی است.