یعنی چه
این کلمه یک فعل و ضمیر ترکیبی در زبان عربی است که به معنای مکلف کردن، متعهد ساختن یا همراه و پایبند نمودن گروهی به یک امر، قانون یا ویژگی خاص به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با فتحه روی همزه، سکون روی لام، فتحه روی زاء، فتحه روی میم، ضمه روی هاء و سکون روی میم پایانی به صورت «أَلْزَمَهُمْ» است.
در جدول
این کلمه در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان پاسخی ۶ حرفی برای راهنماهایی نظیر «ملزم کرد آنها را» یا «پایبند ساخت آنان را» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی عبارات فوق دقیقترین معادلها برای رساندن مفهوم اجبار، التزام و پایبند کردن گروهی از افراد به یک موضوع هستند.
به عربی
از نظر واژهشناسی عربی، این کلمه از ریشه ثلاثی مجرد «ل ز م» به باب افعال رفته و به همراه ضمیر متصل صیغه جمع مذکر غایب، معنای متعدی و الزامی به خود گرفته است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون «بر آنها واجب کرد»، «آنها را مکلف ساخت»، «بر گردن آنها انداخت» و «آنان را پایبند و ملازم نمود» میباشد.
در قرآن
این کلمه با همین ساختار در آیه ۲۶ سوره مبارکه فتح آمده است؛ جایی که خداوند میفرماید مؤمنان را به کلمه تقوا (روح ایمان و شهادتین) ملزم و پایبند ساخت و آنان را به این توفیق الهی مفتخر نمود تا در برابر لجاجت کافران استوار بمانند.
جمعبندی و توضیح کامل الزمهم
واژه «الزمهم» یک ساختار فعلی و ترکیبی در زبان عربی (فعل ماضی باب افعال به همراه ضمیر متصل) است که به طور مستقیم به معنای ملزم کردن، واجب ساختن و پایبند نمودن یک گروه به امر خاصی اشاره دارد. این کلمه به دلیل فصاحت و بلاغت والای خود، راه به متون دینی، عرفانی و ادبی فارسی نیز یافته است.
نمونه بارز و برجسته کاربرد این واژه در قرآن کریم و در سوره فتح است، جایی که پایبندی همیشگی و قلبی مؤمنان به تقوا و توفیق الهی آنان با عبارت «الزمهم کلمة التقوی» توصیف شده است. این اصطلاح نشاندهنده یک پیوند محکم، ناگسستنی و تعهدآور است.
در فرهنگهای لغت و متون تفسیری، ریشه این کلمه «لزم» بیان شده و همخانوادههای فراوانی نظیر ملتزم، التزام، لزوم و ملازم در زبان فارسی دارد که همگی مفهوم ضرورت، همراهی و تعهد را در خود جای دادهاند.