یعنی چه
پوییدن در زبان فارسی به معنای حرکت کردن با شتاب، دویدن و به هر سو روانه شدن است. همچنین در متون کهن ادبی، این واژه در مفهوم جستوجو کردن، پیگیری و تلاش برای یافتن چیزی یا پیمودن راهی نیز به کار رفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه «پوییدن» (puyidan) است که بن مضارع آن «پوی» (poy) میباشد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماییهایی نظیر «دویدن»، «شتافتن» یا «به سرعت رفتن» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد کلمه در جمله، میتوان از معادلهای حرکتی مانند Run یا معادلهای پژوهشی مانند Seek استفاده کرد.
به فارسی
واژههای هممعنی و جایگزین فارسی برای این فعل عبارتند از: دویدن، شتافتن، پویه کردن، پیمودن و تکاپو کردن. واژههای متضاد آن نیز شامل ایستادن، توقف کردن و ساکن شدن است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، پوییدن نمادی از پویایی، تکاپوی دائمی، تلاش هدفمند برای رسیدن به مقصود و همچنین سلوک و حرکت معنوی به سمت حقیقت به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل پوییدن
واژهٔ «پوییدن» یکی از افعال اصیل و کهن زبان فارسی است که ریشه در پارسی میانه (پهلوی) دارد. این کلمه در اصل انتقالدهندهٔ مفهوم حرکت، سرعت و شتاب است و برخلاف سکون، بر پویایی و زنده بودن دلالت میکند. در سیر تطور زبان، معنای آن گسترش یافته و به حوزهٔ تحقیق، تفحص و جستوجو نیز راه یافته است.
در ادبیات کلاسیک ایران، پوییدن جایگاه ویژهای دارد و شاعران بزرگ از آن برای نشان دادن تلاش بیوقفهٔ انسان در مسیر زندگی و عرفان استفاده کردهاند. این واژه به ما یادآوری میکند که ایستایی مایهٔ افسردگی است و پویایی و حرکت، اصل اساسی برای کشف حقیقت و رسیدن به اهداف والای انسانی است.
امروزه مشتقات این فعل مانند پویا، پویش و پویایی در زبان فارسی معاصر بسیار پرکاربرد هستند و همگی همان بار معنایی تحرک، ارتقا و جستوجوگری نظاممند را با خود به همراه دارند.