تباهی پذیر یعنی چه؟

جمع‌بندی و توضیح کامل تباهی پذیر

واژه «تباهی‌پذیر» یک صفت مرکب بسیار دقیق در زبان فارسی است که از ترکیب اسم حاصل از مصدر «تباهی» و صفت فاعلی «پذیر» ساخته شده است. این واژه به خوبی هر آنچه را که در عالم مادی قدم می‌گذارد و محکوم به قوانین زمان، فرسودگی، زوال و نابودی است، توصیف می‌کند. مفاهیمی چون فسادپذیری اشیاء یا فناپذیری انسان در دل این کلمه نهفته است.

در حوزه‌های مختلف، از علم اقتصاد و انبارداری (برای کالاهای فاسدشدنی) گرفته تا متون عمیق فلسفی و کلامی (برای اشاره به ممکن‌الوجود بودن و عدم اقتضای بقای ذاتی موجودات)، این اصطلاح کاربرد دارد. تباهی‌پذیری در واقع مرز میان جهان مادی و متغیر با جهان معنا و حقایق جاودان را مشخص می‌سازد.