یعنی چه
شهرتپرست به فردی گفته میشود که بهشدت مجذوب و دلبستهٔ معروفیت است و تمام تلاش خود را برای دیدهشدن و کسب محبوبیت یا نامآوری در میان مردم به کار میگیرد. این واژه از ترکیب «شهرت» و بن مضارع «پرست» (به معنی شیفته بودن) ساخته شده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «شُهرَتْ پَرَست» است که در زبان آوانگاری بینالمللی به شکل [šohrat-parast] نمایش داده میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این واژه خودِ «شهرت پرست» (۸ حرف) یا مترادفهای آن مانند «شهرت طلب» و «نامجو» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن متن، از واژههای متنوعی استفاده میشود؛ واژه Clout chaser امروزه در فضای مجازی کاربرد زیادی دارد.
به فارسی
در زبان فارسی برای این مفهوم کلماتی نظیر شهرتطلب، شهرتجو، نامجو، جاهطلب و بلندپرواز به عنوان مترادف، و کلماتی مانند گمنامیخواه و خمولپسند به عنوان متضاد کاربرد دارند. همخانوادههای آن نیز شهرت، مشهور، اشتهار، شهره و مشاهیر هستند.
نماد چیست
در فرهنگ نمادهای کلاسیک، نماد حیوانی یا شیئیِ مستقیمی که انحصاراً معرف «شهرتپرستی» باشد ثبت نشده و نامشخص است؛ هرچند در ادبیات تمثیلی، گاهی «طاووس» به خاطر خودنمایی یا «بوقلمون» برای جلب توجه مظهر اینگونه صفات قرار میگیرند.
جمعبندی و توضیح کامل شهرت پرست
واژهٔ «شهرتپرست» ترکیبی وصفی و مرکب از ریشهٔ عربی (شهرت به معنی آوازه) و بن مضارع فارسی (پرست از مصدر پرستیدن، به معنی شیفتگی شدید) است. این اصطلاح دلالت بر فردی دارد که هدف اصلی زندگی یا رفتارهای اجتماعی خود را بر پایهٔ دیدهشدن، کسب محبوبیت فراگیر و انگشتنما شدن در جامعه قرار میدهد. در رویکردهای اخلاقی و عرفانی، این صفت مایهٔ دوری از اخلاص شمرده میشود.
در متون دینی و قرآنی نیز اگرچه خودِ این کلمه بهطور مستقیم نیامده، اما مفهومِ شهرتطلبی و برتریجویی بهشدت نکوهش شده است؛ برای نمونه در آیه ۸۳ سوره قصص، سرای آخرت تنها متعلق به کسانی دانسته شده که در زمین به دنبال علوّ (برتریجویی و جاهطلبی) و فساد نیستند. در دنیای امروز و با گسترش شبکههای اجتماعی، این پدیده ابعاد تازهای به خود گرفته و معادلهایی نظیر Clout chaser در فرهنگ مدرن برای آن وضع شده است.