یعنی چه
بداخلاقها به کسانی گفته میشود که دارای خلقوخوی ناپسند، تندخو، نامهربان و کجخلق هستند و در روابط اجتماعی خود با دیگران با خشونت، عصبانیت یا سردی برخورد میکنند.
تنز
تلفظ این واژه به صورت فتح باء (بَ)، سکون دال (د)، فتح همزه و خاء (اَخْ)، الف کشیده و قاف (لاق) و ها (ها) است که در مجموع صفت جمع «بَدْاَخْلاقها» را میسازد.
در جدول
پاسخ دقیق این کلمه در جدول با توجه به تعداد حروف بخش اصلی، «بداخلاق ها» با ۹ حرف است. همچنین کلماتی مانند بدخلق، تندخو و کجخلق نیز به عنوان معادلهای تککلمهای آن کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف افراد بداخلاق و تندخو از صفتهای متعددی نظیر Bad-tempered یا Ill-tempered استفاده میشود؛ همچنین کلمه Grumpy برای افراد نقنقو و بهانهگیر کاربرد دارد.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به انسانهای بدرفتار و تندخو از تعابیری همچون «سَیِّئُ الْخُلُق» (دارای اخلاق بد)، «عَبوس» (روترش و اخمو) و «فَظّ» (خشن و سختدل) استفاده میشود.
به فارسی
این واژه یک صفت مرکب اتباعی (فارسی-عربی) است. واژههای همخانواده آن شامل اخلاق، خلق، خالق، مخلوق و اخلاقیات است. متضادهای آن نیز کلماتی مانند خوشاخلاق، خوشبرخورد و نرمخو هستند.
در قرآن
خود کلمه «بداخلاق» در متن قرآن نیامده است، اما مفاهیم مترادف آن ذکر شده است؛ مانند واژه «فَظّ» (تندخو و سختدل) در آیه ۱۵۹ سوره آلعمران که میفرماید: «وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ» (و اگر تندخو و سختدل بودی، قطعاً از پیرامون تو پراکنده میشدند) و واژه «عُتُلّ» (بدخوی و زمخت) در آیه ۱۳ سوره قلم.
جمعبندی و توضیح کامل بداخلاق ها
واژه «بداخلاقها» شکل جمع صفت مرکب «بداخلاق» است که از ترکیب پیشوند منفیساز فارسی (بد) و اسم جمع عربی (اخلاق) تشکیل شده است. این اصطلاح برای توصیف افرادی به کار میرود که در تعاملات روزمره و اجتماعی خود با دیگران، رفتاری توأم با تندخویی، عصبانیت، نامهربانی و کجخلقی از خود بروز میدهند و در فرهنگ عامه گاهی با کنایههایی مانند «برج زهرمار» از آنها یاد میشود.
در لغتنامههای معتبری چون دهخدا، مترادفهای متعددی نظیر بدخلق، بدخوی، دژخیم و غد برای این کلمه ذکر شده و در زبانهای دیگر مانند انگلیسی و عربی نیز معادلهای دقیق ساختاری و معنایی دارد. بررسی منابع دینی نشان میدهد که گرچه عین این واژه در قرآن کریم نیامده، اما صفات هممعنی آن مانند «فظ» و «عتل» به شدت مورد نکوهش قرار گرفتهاند و بر اهمیت خوشخویی در روابط انسانی تاکید شده است.