یعنی چه
خواهشگری واژهای اصیل و فارسی (اسم مصدر) است که دو مفهوم اصلی را در بر میگیرد: نخست، وساطت و شفاعت کردن برای دیگری نزد یک مقام بالاتر؛ دوم، اظهار عجز، لابه و تقاضای متواضعانه برای برآورده شدن یک نیاز.
تنزع/تلفظ
این واژه به صورت خا هِش گَ ری تلفظ میشود. حرف «و» در ابتدای آن خوانده نمیشود (واو معدوله) و مصوت دوم شین و گاف به ترتیب مکسور و مفتوح هستند.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون شفاعت، میانجیگری یا التماس، کلمه ۸ حرفی «خواهشگری» به کار میرود.
به انگلیسی
برای مفهوم شفاعت و میانجیگری از واژه Intercession و برای مفاهیم التماس و تضرع از واژگان Supplication یا Entreaty استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، دقیقترین معادل برای بعد میانجیگری این واژه «شَفَاعَة» است که در قرآن کریم نیز به کار رفته و برای بعد تقاضا از کلماتی چون التماس و توسل استفاده میشود.
نماد چیست
خواهشگری نشاندهنده یک عمل شناختی، زبانی و رفتاری در روابط انسانی است؛ به همین دلیل در فرهنگها و اسطورهها نماد مادی، فیزیکی یا تصویرگری خاصی برای آن تعریف نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل خواهشگری
واژهٔ «خواهشگری» یک حاصلمصدر کاملاً پارسی و ریشهدار است که از ترکیب فعل «خواستن» (پهلوی: خواهستن)، پسوند فاعلی «ـگر» و پسوند مصدری «ی» ساخته شده است. این کلمه در ادبیات کلاسیک فارسی، به ویژه در شاهنامه فردوسی، بیشتر در معنای شفاعت کردن، وساطت و طلب بخشش برای خطای دیگران نزد بزرگان و پادشاهان به کار میرفته است.
از سوی دیگر، این واژه جلوهای از رفتار فروتنانه انسان در قالب تمنی، لابه و تقاضا را نشان میدهد. اگرچه خود کلمه به دلیل اصالت فارسی در متن قرآن وجود ندارد، مفهوم آن از طریق واژه «شَفَاعَة» مکرراً در آیات الهی مطرح شده و جایگاه اخلاقی و عرفانی خاصی در فرهنگ اسلامی و ایرانی دارد.