یعنی چه
واژه ظلوما صیغه مبالغه از ریشه ظلم است و بر شدت، تکرار و فراوانی ستمکاری دلالت دارد. این کلمه برای توصیف فرد یا رفتاری به کار میرود که از حد اعتدال و حق خارج شده و به شدت دست به بیدادگری میزند.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «بسیار ستمکار» یا «سخت بیدادگر» پنج حرفی، کلمه «ظلوما» مورد نظر است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم مبالغهآمیز ستمکاری در زبان انگلیسی از عباراتی نظیر Highly unjust یا Very oppressive استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در این زبان به صورت ظلوم (بدون تنوین نصب) یا ظلام به عنوان صیغه مبالغه به کار میرود.
به ترکی
در زبان ترکی برای بیان این مفهوم از ترکیب Çok zalim یا واژههای Acımasız و Zulümkâr استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی کلماتی همچون ستمکار، بیدادگر، جفاپیشه، عسوف و ستمکاره هستند که مفهوم ظلم شدید را میرسانند.
در قرآن
این واژه با همین رسمالخط در آیه ۷۲ سوره مبارکه احزاب آمده است: «إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ... وَحَمَلَهَا الْإِنْسَانُ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولًا». در تفاسیر عرفانی، ظلوم بودن انسان به معنای پذیرش بار سنگین امانت الهی و عشق است که کوهها و آسمانها از حمل آن هراس داشتند و انسان با ستم کردن به آسایش خود، آن را بر دوش کشید.
جمعبندی و توضیح کامل ظلوما
واژه ظلوما یک صیغه مبالغه با ریشه عربی (ظ-م-ل) است که وارد زبان و ادبیات فارسی شده و معنای بسیار ستمکار و سخت بیدادگر را افاده میکند. این کلمه ساختاری کاملاً کلاسیک و قرآنی دارد و نشاندهنده شدت و تکرار در عمل ظلم و خارج شدن از حد اعتدال است.
بیشترین شهرت این واژه به دلیل کاربرد خاص آن در آیه امانت (آیه ۷۲ سوره احزاب) است که در آن انسان به خاطر پذیرش امانت الهی، «ظلوماً جهولاً» نامیده شده است. در ادبیات عرفانی ما، این تعبیر نه یک نکوهش صرف، بلکه نمادی از شجاعت و ایثار انسان در پذیرش بار سنگین عشق و ولایت الهی قلمداد میشود که موجودات دیگر ظرفیت تحمل آن را نداشتند.
در کاربردهای عمومی و حل جدول، این کلمه پنج حرفی به عنوان مترادف دقیق ستمکاره و جفاپیشه شناخته میشود و همخانوادههایی چون ظلم، ظالم، مظلوم و ظلمات دارد که همگی حول محور نقص حق و تاریکی معنایی میگردند.