یعنی چه
خالده واژهای با ریشه عربی و به معنای زن یا ویژگی جاودان، همیشگی، باقی و نامیرا است. این کلمه شکل مؤنث «خالد» محسوب میشود. همچنین در اصطلاحات فلسفی، عبارت «حکمت خالده» به معنای حکمت جاویدان و اصیل (Perennial Philosophy) به کار میرود که به حقایق مشترک و ابدی در ادیان و فلسفههای جهان اشاره دارد.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت «خالِده» (Khāledeh) تلفظ میشود که در آن حرف «ل» دارای مجهولِ کسره است و آوای پایانی آن به های بیان حرکت ختم میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «جاودان مؤنث» یا «همیشگی»، واژه ۵ حرفی «خالده» به عنوان پاسخ دقیق و صحیح قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم خالده در زبان انگلیسی، بسته به سیاق متن از واژگان Eternal یا Immortal استفاده میشود. در متون تخصصی فلسفی و عرفانی نیز معادل Perennial کاربرد دارد.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در این زبان به معنای موجود یا مفهوم مؤنثی است که برای همیشه باقی میماند و زوال ناپذیر است.
به فارسی
برگردانها و واژههای هممعنی دقیق فارسی برای خالده عبارتند از: جاوید، جاویدان، پاینده، انوشه و ماندگار. متضادهای آن در زبان فارسی کلماتی مانند فانی، زائل، موقت و گذرا هستند. همخانوادههای این واژه نیز شامل خالد، خلود، خُلد، مُخلّد و اخلاد میشوند.
در قرآن
خودِ واژه «خالده» با این رسمالخط و به صورت مفرد مؤنث در متن قرآن کریم به کار نرفته است. با این حال، ریشه ثلاثی مجرد آن یعنی «خلد» کاربرد بسیار زیادی دارد؛ برای نمونه اصطلاح مشهور و جمعِ «خَالِدِينَ فِيهَا» (جاودانه در آن میمانند) دهها بار و واژه «خُلْد» (به معنی جاودانگی) ۶ بار در قرآن آمده است.
جمعبندی و توضیح کامل خالده
واژه «خالده» یک صفت مؤنث با ریشه عربی است که مفهوم اصلی آن پیرامون بقا، جاودانگی، اصالتِ دستنخورده و روحِ نامیرا میچرخد. این کلمه در زبان فارسی جایگاه برجستهای در ادبیات، عرفان و مباحث فلسفی دارد و به عنوان نمادی از پایداری و فرسایشناپذیری شناخته میشود.
یکی از مهمترین کاربردهای ترکیبی این کلمه، اصطلاح «حکمت خالده» است که در دایرهالمعارفهای فلسفی جهان به یک مکتب فکری اشاره دارد؛ مکتبی که معتقد است یک حقیقت واحد، ازلی و جاویدان در هسته تمامی ادیان و حکمتهای اصیل بشری وجود دارد. گرچه خود این ساختار مؤنث عینا در قرآن مجید یافت نمیشود، اما مشتقات دیگر ریشه آن نظیر خلود و خالدین برای توصیف احوال بهشتیان و جهنمیان به وفور استفاده شده است.